بررسی حقوق زنان در اشعار ملک الشعرا بهار

عليرضا رستمي قادي; احمد كريمي; كوروس كريم پسندي; اصغر عباسي

doi:10.61838/jtpll.234

Authors

Alirza Rostami Ghadi PhD student in Persian Language and Literature, Cha.C., Islamic Azad University, Chalus, Iran Author https://orcid.org/0000-0001-5422-135X
Ahmad Karimi Department of Persian Language and Literature, Cha.C., Islamic Azad University, Chalus, Iran. Author https://orcid.org/0000-0001-5131-9511
Koros Karim Pasandi Department of Persian Language and Literature, Cha.C., Islamic Azad University, Chalus, Iran Author https://orcid.org/0000-0002-6907-4740
Asghar Abbasi Department of Law, Cha.C., Islamic Azad University, Chalus, Iran Author https://orcid.org/0000-0002-0186-1625

DOI:

https://doi.org/10.61838/jtpll.234

Keywords:

زنان, حقوق زن, ملک¬اشعرا, ادبیات مشروطه

Abstract

هدف اصلی این پژوهش به بررسی حقوق زنان در اشعار ملک الشعرا بهار‌ می‌باشد. برخي از حقوق آنان مخالفان و موافقانی پيدا كرد و به يكي از مهم‌ترين موضوعات اختلافي و چالشي بين نوگرايان و سنت‌گرايان تبديل شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، اطلاعات به شکل کتابخانه‌ای گردآوری شده و به شیوه توصیفی – تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. حقوق زنان اعم از حق ر‌‌‌ای و آزادي، پوشش و حجاب، مشاركت اجتماعي، اشتغال، سواد و... را شامل مي‌شود. براساس اين نگاه سنتي، دیدگاه بهار نسبت به شخصيّت و حقوق زنان همان نگاهي است كه پيشينيان او داشته‌اند و در عصر او هم رواج داشت. از اين روي برخي از صفات زنان رايج در متون ادب فارسي از نظر شاعر دور نماند و به آنها پرداخته است. ملک الشعرا زنان را عاطفي و احساسي مي‌داند. البتّه اين صفت از صفات ذاتي زن است و نمي‌شود به آن خرده گرفت. ولي زنان را مخالف فكر، اميد و كار نو و در عين حال مشتاق و دلبسته ظواهر نو و تازه مي‌داند. در واقع او را از باطن بي‌خبر و از ظاهر باخبر مي‌داند. او زنان را دار‌‌‌ای افكار عميق و ژرف نمي‌داند. بايد دانست كه بهار در اين خصوص تحت تأثير اوضاع اجتماعي زمان خود مي‌باشد و اين مسائل ظاهراً به ابتد‌‌‌ای شعر و شاعري او بر مي‌گردد.