Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 بهار 1403 2024 06 19 A Formalist Critique of the Poems of Kioumars Monshizadeh and Ali Babachahi Based on Geoffrey Leech’s Model نقد فرمالیستی اشعار کیومرث منشی زاده و علی باباچاهی بر مبنای الگوی جفری لیچ 170 189 10.61838/jtpll.96 FA آسیه حسینعلی زاده دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد شهرری ،دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران. هانیه صدری مجد استادیار، گروه علوم انسانی ، واحد شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران. شاهپرک فرحبخش اصفهان استادیار، گروه علوم انسانی، واحد شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 03 05 <p>One of the innovative approaches in the critique of literary texts, rooted in modern linguistics, is formalist criticism, which analyzes and examines literary works and the prominent features of a writer’s work while uncovering and documenting the aesthetic and artistic values of those works based on linguistic form. In other words, the primary focus of formalist critics is on the structure and form or the superficial aspects of a literary work. Formalist theorists argue that the way a poet or a writer employs language differs from how it is used by others. Kioumars Monshizadeh and Ali Babachahi are among contemporary poets who employ literary language in a distinctive manner. Both poets have effectively utilized formalism to shape and structure their poetry in a unique and aesthetically appealing way. Accordingly, the present study, using a descriptive-analytical method and based on a formalist approach, examines and analyzes the poetry of these two poets through the lens of Geoffrey Leech’s theory of deviation. The findings of this study indicate that both poets, through various techniques, sought to enhance the literariness and prominence of their poems to attract the reader’s attention. From selecting innovative titles and employing fresh and novel expressions to using different types of deviations—including semantic, lexical, stylistic, phonetic, grammatical, and dialectal deviations—one can discern the flawless impact of formalism in their poetry.</p> <p>یکی از گونه­های بدیع در زمینه نقد متون ادبی، که ریشه در زبان­شناسی جدید دارد نقد بر مبنای فرمالیستی است که به تحلیل و بررسی آثار ادبی و ویژگی­های برجسته اثر یک ادیب می­پردازد، و ارزش­های زیبایی­شناسانه و هنری آن آثار را با توجه به شکل زبانی کشف و ضبط می­نماید. به بیانی دیگر، مهمترین حوزة كاری منتقدانِ فرمالیست، پرداختن به صورت و ساخت یـا جنبـه­هـای روبنایی یك اثر ادبی است. نظریه­پردازان فرمالیسم معتقدند که چگونگی کاربست زبان توسط یک شاعر یا ادیب ، بـا نـوعِ بـه­كار­گیری آن از سوی دیگران متفاوت اسـت. کیومرث منشی­زاده و علی باباچاهی، از جملة شاعران معاصر هستند كـه زبـان ادبـی را بـه شـكلی متفـاوت از دیگران به­كار می­گیـرند .هر دوی آن‌ها در مجموعة اشعار خود از فرمالیسم به گونه­ای زیبا در جهت شکل و فرم اشعار خویش بهره برده­اند. لذا پژوهش حاضر سعی کرده است تا با شیوة توصیفی – تحلیلی و بر مبنای فرمالیستی و با توجه به رویکرد هنجارشکنی جفری لیچ، به بررسی و تحلیل اشعار این دو شاعر بپردازد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که هر دو شاعر به شیوه­های مختلفی سعی در هر چه بیشتر ادبی­کردن و برجسته کردن اشعار خود و در نتیجه جلب توجه خواننده داشتند، از انتخاب عنوان­های تازه و به­کار بردن تعابیر ناب و جدید گرفته تا استفاده از هنجارگریزی­های معنایی، واژگانی، سبکی، آوایی، دستوری و گویشی می­توان به تأثیر­گذاری بی­نقص فرمالیسم در اشعار آن‌ها پی­برد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/96/64