Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 بهار 1403 2024 04 01 The Role of Art in the Creation of Pascal Quignard’s Works نقش هنر در خلق آثار پاسکال کینیار 1 16 10.61838/jtpll.77 FA شهاب دولتخواه دانشجوی دکتری ، گروه تخصصی فرانسه، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامي، تهران، ایران کریم حیاتی آشتیانی استادیار، گروه تخصصی فرانسه، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامي، تهران، ایران لیلا شوییری استادیار، گروه تخصصی فرانسه، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامي، تهران، ایران Journal Article 2024 01 15 <p>Quignard’s reflections on art possess both theoretical and scientific dimensions. His reading of painted images simultaneously examines the invisible behind the visible and analyzes them from an Epicurean and psychoanalytic perspective. This analysis leads to rhetorical thought centered on the concept of the image in its broadest sense. Mastering theoretical and critical knowledge of art and utilizing his extensive intellectual background, Quignard reinterprets significant discussions such as pictorial poetry in a novel manner and reevaluates key concepts like mimesis from a fundamentally anthropological perspective. His thought, which bridges literary criticism and imagination, pays particular attention to the unconscious roots of language and transcends the boundary between reason and emotion. In this view, art is a movement in search, an experience in which knowledge encompasses an acknowledgment of primal ignorance and intertwines with the revival of the initial passion for thought. In Pascal Quignard’s works, the relationship between knowledge and understanding becomes one of the key concepts. He surpasses the restrictive boundaries of knowledge and perceives art as a domain for free experience and reflection. He argues that understanding, in contrast to knowledge, has a more fluid and living nature. In this process, imagination plays a crucial role. Quignard views art not merely as the representation of reality but as a process in which humans, through their imagination, uncover the hidden layers of the world. This aspect is particularly essential in the interpretation of ancient paintings, as such works often communicate in an enigmatic language that remains incomprehensible to the modern viewer. From Quignard’s perspective, imagination serves as the necessary tool to bridge the gaps created by the lack of access to the historical context of these works. This view is particularly evident in the study of cave paintings, where the first artist was not only an illustrator but also a storyteller, a philosopher, and an anthropologist. Here, Quignard reminds us that engaging with ancient art means engaging with the origins of human thought and imagination—where the first sparks of self-awareness and understanding of the world emerged. This approach to art situates Quignard among thinkers who perceive art in profound connection with life, where truth emerges in the gaps between knowledge and imagination, and where, through the experience of beauty, humans come closer to the depths of their own existence.</p> <p>تفکر کینیار درباره هنر هم جنبه­ای نظری و هم جنبه­ای علمی است. خوانش او از تصویر نقاشی شده، به‌طور هم‌زمان، ناپیدا را پشت نمایان بررسی می‌کند و از چشم‌اندازی اپیکوری و روان‌کاوانه به تحلیل می‌پردازد. این تحلیل به تفکر بلاغی حول محور مفهوم تصویر در معنای گسترده خود منجر می‌شود. کینیار با تسلط بر دانش­های نظری و انتقادی درباره هنر و بهره‌گیری از دانش گسترده خود، بحث‌های مهمی مانند شعر تصویری را به شیوه‌ای نوین بازنگری می‌کند و مفاهیم کلیدی همچون تقلید را با نگاهی اساساً انسان‌شناختی بازاندیشی می‌نماید. تفکر او، که میان نقد و تخیل ادبی ارتباط برقرار می‌کند، توجه ویژه‌ای به ریشه‌های ناخودآگاه زبان دارد و مرز میان عقل و احساس را رد می‌کند. هنر در این نگرش، حرکتی است در جست‌وجو، تجربه‌ای که در آن دانش، اذعان به نادانی اولیه را در بر می‌گیرد و با احیای شور اولیه تفکر گره می‌خورد. در آثار پاسکال کینیار، ارتباط میان دانش و شناخت به یکی از مفاهیم کلیدی بدل می‌شود. او از مرزهای محدودکننده دانش فراتر می‌رود و هنر را عرصه‌ای برای تجربه و تأمل آزادانه می‌داند. او معتقد است که شناخت، در قیاس با دانش، ماهیتی سیال‌تر و زنده‌تر دارد. در این مسیر، نقش تخیل بسیار برجسته است. کینیار هنر را نه صرفاً بازنمایی واقعیت، بلکه فرایندی می‌داند که در آن انسان با استفاده از تخیل خود، لایه‌های پنهان جهان را آشکار می‌کند. این امر، به‌ویژه در تفسیر نقاشی‌های باستانی، نقشی اساسی دارد؛ چراکه این آثار غالباً به زبانی رازآلود و غیرقابل‌فهم برای مخاطب مدرن سخن می‌گویند. از دید کینیار، تخیل ابزار لازم برای پر کردن شکاف‌های ناشی از عدم دسترسی به زمینه تاریخی این آثار است. به‌طور خاص، این نگاه در بررسی نقاشی‌های غاری برجسته است؛ جایی که هنرمند نخستین، نه تنها یک تصویرگر، بلکه یک داستان‌گو، یک فیلسوف و یک انسان‌شناس بوده است. در اینجا، کینیار به ما یادآوری می‌کند که نگاه به هنر باستانی، نگاهی به سرچشمه‌های تفکر و تخیل انسانی است؛ جایی که نخستین جرقه‌های درک از خویشتن و جهان زده شده است. این نگرش به هنر، کینیار را در زمره متفکرانی قرار می‌دهد که هنر را در پیوندی ژرف با زندگی می‌بینند؛ جایی که حقیقت در میان شکاف‌های دانش و تخیل ظهور می‌کند و انسان با تجربه زیبایی، به عمق وجود خود نزدیک‌تر می‌شود.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/77/45