Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 تابستان 1403 2024 08 29 Analysis of Epistemic Experiences in Mystical Prose Texts (With a Focus on Nūr al-ʿUlūm, al-Nūr, and Tamhīdāt) تحلیل تجارب معرفتی در متون نثر عرفانی (با تکیه بر نورالعلوم، النور، تمهیدات) 139 157 10.61838/jtpll.67 FA زهرا سلطان محمدی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. هانیه صدری مجد استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. زهره نورائی نیا استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 05 13 <p>Mystical experiences are a form of direct awareness of the presence of God or the transcendent truth, which the mystic attains through methods such as meditation, seclusion, remembrance (<em>dhikr</em>), asceticism, and divine love. These experiences emerge through detachment from worldly dependencies and deep internal focus, leading to a state in which the mystic perceives a sense of unity with the universe. The primary factor in the occurrence of these experiences is the removal of physical veils from the mystic’s perception. Attributes such as "ineffability," "passivity," "epistemic quality," and "transience" have been identified as common features of most mystical experiences. Although these experiences are ineffable, their manifestations can be observed in the behavior, speech, and works of mystics. A shift in perspective on life, increased tranquility, and detachment from materialism are among the outcomes of such experiences. Each mystic, in the role of an "experiencer," influenced by the dominance of a particular linguistic function, represents their mystical experiences—either directly or indirectly—in various states, including wakefulness, dreams, and intermediate states between sleep and wakefulness.</p> <p>This study employs a descriptive-analytical method, focusing on <em>Nūr al-ʿUlūm</em>, <em>al-Nūr</em>, and <em>Tamhīdāt</em> by ʿAyn al-Quḍāt. The author examines the "nature of mystical experiences" and the "ways of recognizing epistemic experiences," aiming to illustrate the landscape of these experiences and immerse the audience in the flow of the narrative.</p> <p>تجارب عرفانی، نوعی آگاهی بی‌واسطه از حضور خداوند یا حقیقت متعالی است که عارف از طریق روش‌هایی مانند: مراقبه، خلوت، ذکر، ریاضت و عشق الهی به آن دست می‌یابد. این تجارب با رها شدن از وابستگی‌های دنیوی و تمرکز درونی حاصل می‌شود و به حالتی منجر می‌شود که عارف احساس وحدت با جهان را تجربه می‌کند. عامل اصلی در وقوع این تجارب رفع حجاب‌های جسمانی از مقابل دید عارف است. از "توصیف ناپذیری"، "حالت انفعالی"، "كیفیت معرفتی" و "زودگذری" به عنوان ویژگی مشترك اغلب این تجارب نام برده شده است و با اینکه توصیف‌ناپذیرند، اما نشانه‌های آن‌ها در رفتار، گفتار و آثار عارفان آشکار است. تغییر نگاه به زندگی، آرامش بیشتر و فاصله گرفتن از مادیات از نتایج این تجربه‌هاست. هر یك از عارفان در جایگاه "تجربه‌گر" تحت تأثیر غلبة یکی از نقش‌های زبان به صورت مستقیم یا غیرمستقیم به بازنمایی تجارب عرفانی خود در حالات مختلفی اعم از بیداری، خواب و حالتی بین خواب و بیداری پرداخته اند. این پژوهش با روش توصیفی – تحلیلی و با تكیه بر نورالعلوم؛ النور؛ تمهیدات عین‌القضات صورت پذیرفته است که نگارنده با بررسی «ماهیت تجارب عرفانی» و «راه‌های شناخت تجارب معرفتی» به ترسیم فضای تجارب و همراه ساختن مخاطب با جریان روایت می‌پردازد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/67/42