Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 زمستان 1403 2024 12 22 Examination of Paradox Formation (Use of Paradox) in the Poetry of Afshin Yadollahi with the Introduction of Textual Paradox بررسی پارادوکس­سازی (کاربرد متناقض‌نما) در اشعار افشین یداللهی با معرفی پارادوکس متنی 340 357 10.61838/jtpll.65 FA زهرا ابوالقاسمی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران مریم شادمحمدی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران. نعیمه کیالاشکی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران. وجیهه ترکمانی باراندوزی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران. Journal Article 2024 10 26 <p>One of the most captivating topics in the aesthetics of poetry is the concept of paradox. The poetry of Afshin Yadollahi, a contemporary poet and lyricist, provides one of the most suitable grounds for studying various types of paradox in modern poetry. Yadollahi’s poetry is so interwoven with apparent contradictions that it can be considered the primary characteristic of his poetic style. The use of this rhetorical technique not only does not hinder the flow of the text but also enhances its fluency and eloquence, adding to its richness. This study examines the poet’s works in terms of the quality and types of paradox formation. This research, aiming to investigate the various techniques of paradox formation and different forms of paradox, follows a descriptive-analytical approach. The study categorizes paradox formation in Yadollahi’s poetry into four main groups: "linguistic structure, literary structure, literary framework, and content structure." Additionally, it introduces textual paradox alongside verbal and semantic paradoxes. The results indicate that Yadollahi predominantly employs the linguistic structure of copular sentences rather than compound sentences. The construction of paradoxical genitive compounds also plays a significant role in the linguistic structure of his poetry. In terms of literary structure, he primarily utilizes the opposition between words for paradox formation. However, in the section on contrastive relationships, two notable types—synesthesia and dimensional contrast—are also significantly present in his poetry. Regarding content structure, with an emphasis on the dominance of paradoxical superiority based on opposition, he mainly employs verbal paradoxes. Among the various forms of verbal structure, "contradiction" and "resolution of contradictions" are more frequently used. In this section, textual paradoxes are also introduced, which, considering their structural diversity and frequency in Yadollahi’s poetry, establish him as one of the foremost paradox-creating poets in Persian poetry. In Yadollahi’s poetry, textual paradoxes are formed through the combination of multiple paradoxes and the continuous presence of paradoxical concepts throughout the entire poem. Therefore, this characteristic can be regarded as one of the distinctive and innovative stylistic features of his poetry. In the literary framework section, simile, metaphor, ambiguity, and polysemy are the most frequently used rhetorical devices. Overall, the paradoxes in Yadollahi’s poetry, despite their simplicity and reliance on contrast between tangible, common, and superficial words, possess the qualities of innovation, novelty, surprise, and depth. He conveys complex concepts rooted in ontology and self-awareness through simple and comprehensible paradoxes for the audience.</p> <p>یکی از جذاب‌ترین مباحث زیبایی‌شناسی شعر، مقوله متناقض‌نمایی یا متناقض­نما است. اشعار افشین یداللهی، شاعر و ترانه‌سرای معاصر، یکی از بهترین و مناسب‌ترین بسترها برای مطالعه و بررسی انواع متناقض‌نما در شعر معاصر است. شعر یداللهی چنان با تناقضات ظاهری آمیخته است که می‌توان آن را اصلیترین ویژگی سبک شعری او دانست. کاربرد این شگرد بیانی نه‌تنها برای روند متن بازدارنده نیست، بلکه موجب روانی و شیوایی آن نیز می‌شود و بر غنای آن میفزاید. در این پژوهش شعر این شاعر از منظر کیفیت و انواع متناقض‌نما‏سازی مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی انواع شگردهای پارادوکس‏سازی و صورت‏های مختلف پارادوکس با شیوة توصیفی- تحلیلی به بررسی پارادوکس‏سازی در اشعار یداللهی در چهار دستة اصلی «ساخت زبانی، ساخت ادبی، ساختار ادبی و ساخت محتوایی» با معرفی پارادوکس متنی در کنار پارادوکس‏های لفظی و معنوی تهیه و تنظیم شده است. نتایج حاصل نشان داد که یداللهی از ساخت زبانی جملات اسنادی بیشتر از ساخت دو جمله‏ای استفاده کرده و ساخت ترکیبات اضافی پارادوکسی نیز نقش مهمی در انواع ساخت زبانی اشعار او را داراست. در بخش ساخت ادبی او بیشتر از رابطة تضاد میان واژه‏ها برای پارادوکس‏سازی خود بهره برده اما در کنار آن در بخش رابطه‏های تقابلی دو نوع حس‏آمیزی و بُعدآمیزی نیز در اشعار یداللهی کاربرد قابل توجهی را دارا می‌باشند. در بخش ساخت محتوایی با تکیه بر برتری‏جویی متناقض‏نماها بر پایة تضاد، او بیشتر از پارادوکس‏های لفظی استفاده کرده است که از میان انواع ساخت‏های لفظی «ضد و نقیض‏گویی» و «رفع نقیضین» بیشتر از سایر موارد کاربرد داشته است. در همین بخش پارادوکس‏های متنی نیز معرفی شده‏اند که با توجه به تعدد و بسامد ساختاری متنوعی که در اشعار یداللهی داراست، او را می‌توان یکی از شاعران پارادوکس‏ساز شعر فارسی برشمرد. در اشعار یداللهی پارادوکس‏های متنی از ترکیب پارادوکس‏های متعدد و جریان داشتن مفهوم پارادوکسیکال در کل شعر ساخته شده‏اند، از همین‏رو می‌توان این ویژگی را یکی از شاخصه‏های سبکی و بدیع اشعار یداللی برشمرد. در بخش ساختار ادبی صنعت تشبیه، استعار و ابهام و ایهام بیشترین کاربرد را دارا می‌باشند.  در مجموع پارادوکس‏های اشعار یداالهی در عین سادگی و بهره‏گیری از تضاد میان واژه‏های ملموس، متداول و سطحی، دارای شاخصة بدیع‏بودن، نوآوری، شگفت‏آوری و عمیق بودن است. او مفاهیمی پیچیده که مبتنی بر هستی‏شناسی و خودشناسی است را در قالب پارادوکس‏های ساده و قابل فهم برای مخاطبان بازگو کرده است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/65/40