Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 08 01 A Semiotic Analysis of the Resistance Poetry of Nader Qasim Muhammad Qawasmeh Based on Peirce’s Model, with Emphasis on the Collection Kāna ʿĀliyan wa-Yabqā بررسی نشانه‌شناختی سروده‌های مقاومت نادر قاسم‌محمد قواسمه بر مبنای الگوی پیرس با تأکید بر دیوان «کان عالیاً و یبقی» 1 21 FA سیده زهرا اسدی آقبلاغی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات عرب، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران محمد رضا یوسفی گروه زبان و ادبیات عربی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران محمد حسن معصومی گروه زبان و ادبیات عربی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران Journal Article 1404 12 02 <p>Resistance literature has consistently served as a medium for representing collective identity and strengthening the spirit of resilience against domination. The poetry of Nader Qasim Muhammad Qawasmeh, a prominent poet of the resistance movement, constitutes a notable example of committed poetry because of its emphasis on such components as identity, myth, and homeland. Drawing on Charles Sanders Peirce’s triadic semiotic model, the present study seeks to identify, classify, and systematically analyze the signs employed in Qawasmeh’s resistance poetry and to explain the process through which meaning is produced. It specifically addresses the following question: Under which of the three categories of Peirce’s theory can the signs appearing in these poems be classified, and what functions do they perform in reproducing the discourse of resistance? The study employs a descriptive-analytical method informed by Peircean semiotics. All poems associated with the principal components of resistance were examined through complete enumeration, and their signs were analyzed according to Peirce’s triadic classification. The findings demonstrate that symbolic signs occur with greater frequency and play a central role in representing the abstract concepts of resistance. Through symbols such as Jerusalem, Palestine, and martyrdom, the poet legitimizes the ideals of resistance. Indexical signs, by referring to specific historical events such as occupation and displacement, evoke a sense of spatial and temporal belonging, while iconic signs, through the recreation of concrete images such as blood and destruction, facilitate the audience’s emotional identification with the represented experiences. Overall, Peirce’s theory, with its emphasis on the role of the interpretant and the situational context, provides an effective framework for analyzing committed poetry. Qawasmeh’s poems employ a complex network of signs that interact to construct a dynamic and multilayered discourse in defense of identity and homeland. Furthermore, the collection Kāna ʿĀliyan wa-Yabqā offers a rich example of the conscious and unconscious use of the three categories of signs to convey the concepts of resistance, love, homeland, faith, and immortality.</p> <p>ادبیات پایداری همواره بستری برای بازنمایی هویت جمعی و تقویت روحیه‌ی ایستادگی در برابر سلطه‌گری بوده است. سروده‌های نادر قاسم‌محمد قواسمه، از شاعران شاخص جبهه‌ی مقاومت، به‌دلیل تأکید بر مؤلفه‌هایی چون هویت، اسطوره و سرزمین، نمونه‌ای بارز از شعر متعهد به‌شمار می‌رود. پژوهش پیش‌رو با هدف شناسایی، طبقه‌بندی و تحلیل نظام‌مند نشانه‌های به‌کاررفته در سروده‌های مقاومت قواسمه بر اساس سه‌گانه‌ی نشانه‌شناسی چارلز سندرس پیرس  و تبیین فرایند معناسازی، به‌دنبال پاسخ به این سؤال است که نشانه‌های موجود در این سروده‌ها بر اساس کدام یک از سه‌وجه نظریه‌ پیرس قابل تفکیک هستند و چه کارکردی در بازتولید گفتمان پایداری دارند؟ روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد نشانه‌شناسی پیرس است که در آن، اشعار مرتبط با مؤلفه‌های مقاومت به‌صورت تمام‌شماری بررسی و نشانه‌ها بر اساس سه‌گانه‌ی پیرس بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که نشانه‌های نمادین با بسامدی بالاتر، نقشی محوری در بازنمایی مفاهیم انتزاعی مقاومت ایفا می‌کنند و شاعر با نمادهایی چون قدس، فلسطین و شهادت به مشروعیّت‌بخشی آرمان‌های پایداری پرداخته است؛ نشانه‌های نمایه‌ای از طریق ارجاع به وقایع تاریخی خاص همچون اشغال‌گری و آوارگی، حس تعلق مکانی و زمانی را برمی‌انگیزند و نشانه‌های شاخصی با بازآفرینی تصاویر عینی همچون خون و ویرانی، هم‌ذات‌پنداری عاطفی مخاطب را فراهم می‌آورند. نتیجه‌ی کلی آنکه نظریه‌ی پیرس با تأکید بر نقش تفسیرگر و بافت موقعیتی، الگویی کارآمد برای تحلیل شعر متعهد است و سروده‌های قواسمه شبکه‌ای پیچیده از نشانه‌ها را به‌کار گرفته‌اند که در تعامل با یکدیگر، گفتمانی پویا و چندلایه در دفاع از هویت و سرزمین شکل می‌دهند. همچنین دیوان «کان عالیاً و یبقی» نمونه‌ای غنی از کاربست آگاهانه و ناآگاهانه نشانه‌های سه‌گانه در راستای القای مفاهیم پایداری، عشق، وطن، ایمان و جاودانگی است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/436/336