Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1405 10 01 Exploring the Capacities for Theatrical Adaptation of the Oral Tales of the Lak Ethnic Group: A Case Study of Three Tales from the Jalavand Tribe واکاوی ظرفیت‌های اقتباس تئاتری از قصه‌های شفاهی قوم لک (مطالعه موردی: سه قصه از ایل جلاوند) 1 11 FA آرش آقایی دانشجوی کارشناسی ارشد ، گروه پژوهش هنر، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران پریسا صالحی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1405/01/18 <p>The oral tales of the Lak ethnic group, as part of Iran’s intangible cultural heritage, possess considerable performative capacities; however, no systematic study has yet addressed the possibility of their theatrical adaptation. This article aims to explore the capacities for theatrical adaptation of the oral tales of the Lak ethnic group by examining three tales from the Jalavand tribe, namely “Nobat-e Shuvān,” “Galeh Daru,” and “Chelleh-ye Zemestān.” The research method is qualitative and descriptive-analytical in nature, and the data were collected through semi-structured interviews with five narrators selected from among the trusted elderly members of the Jalavand tribe, as well as through library research. The findings indicate that the tales of the Jalavand tribe have the capacity for theatrical adaptation, though not in a faithful and word-for-word manner. The strongest capacity in these tales is concentrated in “ritualistic atmosphere-building” and “multilayered conflicts.” The major weakness of these tales is observed in their limited dialogic potential, which can be compensated for by adding a “narrator-actor.” The conclusion is that the oral tales of the Jalavand tribe, despite their non-dramatic structure in some cases, have the potential to be transformed into effective dramatic texts through creative re-creation.</p> <p>قصه‌های شفاهی قوم لک به عنوان بخشی از میراث فرهنگی ناملموس ایران، از ظرفیت‌های نمایشی قابل‌توجهی برخوردارند؛ با این حال تاکنون پژوهشی نظام‌مند به امکان اقتباس تئاتری از آن‌ها نپرداخته است. این مقاله با هدف واکاوی ظرفیت‌های اقتباس تئاتری از قصه‌های شفاهی قوم لک، به مطالعه سه قصه از ایل جلاوند با نام‌های «نوبت شووان»، «گله درو» و «چله زمستان» پرداخته است. روش پژوهش کیفی و از نوع توصیفی-تحلیلی است و داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با پنج راوی از میان افراد معتمد و مسن ایل جلاوند و نیز مطالعات کتابخانه‌ای گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که قصه‌های ایل جلاوند ظرفیت اقتباس تئاتری دارند اما نه به شکل وفادار و کلمه‌به‌کلمه. قوی‌ترین ظرفیت در این قصه‌ها در «فضاسازی آیینی» و «کشمکش‌های چندلایه» متمرکز است. ضعف عمده این قصه‌ها در دیالوگ‌پذیری مشاهده می‌شود که با افزودن «راوی-بازیگر» قابل جبران است. نتیجه آنکه قصه‌های شفاهی ایل جلاوند، علی‌رغم ساختار غیردراماتیک در برخی موارد، با بازآفرینی خلاقانه ظرفیت تبدیل به متن‌های نمایشی مؤثر را دارند.</p> Theatrical Adaptation Oral Tales Lak People Jalavand Tribe Dramatic Capacity اقتباس تئاتری قصه‌های شفاهی قوم لک ایل جلاوند ظرفیت نمایشی https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/407/238