Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1405 10 01 Mapping Loss: An Examination of Styles of Sadness Metaphorization in Male and Female Sacred Defense Cinema (A Case Study of Bodyguard and Track 143) نگاشت فقدان: واکاوی سبک‌های استعاره‌پردازی غم در سینمای مردانه و زنانه دفاع مقدس (مطالعه موردی: فیلم‌های «بادیگارد» و «شیار ۱۴۳») 1 16 FA شیدا اسکندری گروه زبانشناسی همگانی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران آرزو مولوی وردنجانی گروه زبان انگلیسی، واحد امیدیه، دانشگاه آزاد اسلامی، امیدیه، ایران. محمد علیپور گروه زبان های خارجه، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران Journal Article 1405/01/09 <p>Sadness is one of the most fundamental emotional experiences in war-related narratives, and the manner in which it is conceptualized can reflect cultural, social, and gendered perspectives on the experience of loss. Drawing upon Lakoff and Johnson’s Conceptual Metaphor Theory (Lakoff &amp; Johnson, 1980) and Kövecses’s (2010) tripartite model of emotional metaphors, the present study investigates styles of sadness metaphorization in two prominent films of Iranian Sacred Defense cinema: Bodyguard (Ebrahim Hatamikia, 2016) as an example of a masculine narrative and Track 143 (Narges Abyar, 2014) as an example of a feminine narrative of the war experience. The study employs a descriptive–analytical methodology with an integrated quantitative and qualitative approach. In the quantitative phase, conceptual metaphors related to sadness were extracted from the dialogues and narrative situations of both films and classified according to three patterns: “feeling–response,” “cause of feeling,” and “cause of feeling and response.” Their frequency and distribution were subsequently compared. Statistical findings indicate that the frequency of sadness metaphors in Track 143 (50 instances; 56%) is significantly higher than in Bodyguard (11 instances; 22%). Furthermore, the distributional patterns of metaphor types differ across the two films. In Bodyguard, “feeling–response” metaphors account for the largest proportion (54%), whereas in Track 143 their share declines to 32%, while “cause of feeling” metaphors (28%) and “cause of feeling and response” metaphors (20%) assume a more prominent role. Qualitative analysis of representative examples demonstrates that, within the masculine narrative, sadness is primarily represented as an immediate and condensed emotional reaction, often accompanied by anger, isolation, or a desire for release. In contrast, the feminine narrative portrays sadness as a gradual and meaning-making process shaped through metaphors grounded in temporality, lived suffering, and waiting. The findings suggest that the director’s gender not only influences the extent to which sadness is represented in war narratives but also plays a significant role in the metaphorical conceptualization of sadness and in the existential mode of confronting loss.</p> <p>غم یکی از بنیادی‌ترین تجربه‌های عاطفی در روایت‌های مرتبط با جنگ است و شیوه مفهوم‌سازی آن می‌تواند بازتابی از نگرش‌های فرهنگی، اجتماعی و جنسیتی نسبت به تجربه فقدان باشد. پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه استعاره مفهومی لیکاف و جانسون (1980) و الگوی سه‌گانه استعاره‌های هیجانی کووچش (2010) به بررسی سبک‌های استعاره‌پردازی غم در دو فیلم شاخص سینمای دفاع مقدس می‌پردازد: «بادیگارد» (ابراهیم حاتمی‌کیا، ۱۳۹۴) به عنوان نمونه‌ای از روایت مردانه و «شیار ۱۴۳» (نرگس آبیار، ۱۳۹۲) به عنوان نمونه‌ای از روایت زنانه از تجربه جنگ. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی با رویکرد تلفیقی کمی و کیفی است. در مرحله کمی، استعاره‌های مفهومی مرتبط با غم در دیالوگ‌ها و موقعیت‌های روایی دو فیلم استخراج و بر اساس سه الگوی «احساس–واکنش»، «علت احساس» و «علت احساس و واکنش» طبقه‌بندی شدند؛ سپس فراوانی و توزیع آن‌ها مقایسه شد. یافته‌های آماری نشان می‌دهد که فراوانی استعاره‌های غم در «شیار ۱۴۳» با ۵۰ مورد (۵۶ درصد) به طور قابل توجهی بیشتر از «بادیگارد» با ۱۱ مورد (۲۲ درصد) است. همچنین الگوی توزیع انواع استعاره‌ها در دو فیلم متفاوت است: در «بادیگارد» استعاره‌های «احساس–واکنش» با ۵۴ درصد بیشترین سهم را دارند، در حالی که در «شیار ۱۴۳» سهم این نوع به ۳۲ درصد کاهش یافته و در مقابل، استعاره‌های «علت احساس» (۲۸ درصد) و «علت احساس و واکنش» (۲۰ درصد) حضور پررنگ‌تری یافته‌اند. تحلیل کیفی نمونه‌های شاخص نشان می‌دهد که در روایت مردانه، غم عمدتاً به صورت واکنش عاطفی فوری و فشرده بازنمایی می‌شود که اغلب با خشم، انزوا یا میل به رهایی همراه است؛ در حالی که در روایت زنانه، غم در قالب فرایندی تدریجی و معناپردازانه تصویر می‌شود که از طریق استعاره‌هایی مبتنی بر زمان، رنج زیسته و انتظار شکل می‌گیرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که جنسیت کارگردان نه تنها بر میزان حضور غم در روایت جنگی اثر می‌گذارد، بلکه در نحوه مفهوم‌سازی استعاری و سبک مواجهه وجودی با فقدان نیز نقش معناداری ایفا می‌کند.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/393/229