Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 04 01 Examining the Contexts of Personal Writing with Emphasis on the Two Collections Roozha and Roozha dar Rah بررسی زمینه‌های شخصینویسی با تکیه بر دو مجموعة «روزها» و «روزها در راه» 1 20 10.61838/jtpll.381 FA اکبر شایان سرشت دانشـیار گروه زبان و ادبیات فارسـی، دانشـکده ادبیات و علوم انسـانی، دانشـگاه بیرجند، بیرجند، ایران نگارسادات معصومزاده دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، گرایش ادبیات غنایی، دانشـکده ادبیات و علوم انسـانی، دانشـگاه بیرجند، بیرجند، ایران سید مهدی رحیمی دانشـیار گروه زبان و ادبیات فارسـی، دانشـکده ادبیات و علوم انسـانی، دانشـگاه بیرجند، بیرجند، ایران Journal Article 1404/11/01 <p>Anything that a writer produces concerning their interests, beliefs, experiences, emotions, and the ups and downs of their life in various forms can be classified under the broad concept of personal writing. Due to its reliance on the author's “I,” it is regarded as one of the most significant subjects within lyric literature. The term personal writing may be considered the closest translation of the word autobiography. However, a key distinction between personal writing and autobiography lies in the broader scope of personal writing, which is not limited to biographical information. Rather, it encompasses a variety of genres and forms, ranging from a brief note to an extensive personal narrative. In contemporary Iranian literature, personal writing has undergone numerous transformations over the past century, sometimes under the influence of Western literature. It has appeared in diverse forms such as autobiographies, diaries, and letters. Nevertheless, the form and inclination toward personal writing during the last two decades have brought about a new revolution in this genre. This shift and growing tendency are rooted in the underlying contexts of personal writing as well as changes in the social and cultural norms of society. This study was conducted using a descriptive-analytical method. By examining the works of Mohammad-Ali Eslami Nodoushan and Shahrokh Meskoub, who are regarded as pioneers of personal writing in contemporary Persian literature, and focusing specifically on the two works Roozha and Roozha dar Rah as prominent examples of personal writing, three principal contexts were identified: experience, the desire for immortality, and healing. These three components not only provide the foundation for the composition of the selected works examined in this study but, due to their breadth, depth, and functionality, can also serve as a framework and contextual basis for any self-centered text.</p> <p>هر آنچه که نویسنده دربارة علایق، عقاید، تجربیات، احساسات و فراز و فرودهای زندگی خود در قالبهای گوناگون بنویسد، ذیل معنای گستردة شخصینویسی جای میگیرد و به جهت تکیه بر« من نویسند» از مهمترین موضوعات ادبیات غنایی به شمار میرود؛ اصطلاح شخصی نویسی را میتوان نزدیکترین ترجمه برای واژة « اتوبیوگرافی» در نظر گرفت؛ البته تفاوتی که میان شخصینویسی و اتوبیوگرافی وجود دارد، گسترده‌تر بودن دامنة شخصینویسی است که تنها مبتنی بر اطلاعات زندگینامه‌ای نیست؛ بلکه شامل گونه‌ها و قوالب مختلف میگردد و میتوان دامنة آن را از یک یادداشت کوتاه تا یک روایت شخصی بلند در نظر گرفت. شخصینویسی در ادبیات معاصر ایران از صد سال گذشته تا امروز و گاه به تقلید از ادبیات غرب، فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر گذاشته است و در قوالب گوناگونی مانند زندگینامه، یادداشتهای روزانه و نامه ظهور پیدا کرده است؛ اما شکل و تمایل به شخصینویسی در دو دهة گذشته، انقلاب تازهای در این گونه ایجاد کرده است و این تغییر و تمایل، ریشه در زمینه‌های شخصینویسی و تغییر در هنجارهای اجتماعی و فرهنگی جامعه دارد. در این تحقیق که به شیوة توصیفی- تحلیلی صورت پذیرفته است، با بررسی مجموعه آثار محمدعلی اسلامی ندوشن و شاهرخ مسکوب به عنوان پرچمداران شخصینویسی در ادبیات معاصر و با تکیه بر دو اثر «روزها» و «روزها در راه» که مصداق بارز شخصینویسی هستند به سه زمینة تجربه، میل به جاودانگی و التیام دست یافتیم؛ سه مؤلفهای که نه تنها زمینهساز نگارش مجموعه‌های منتخب این پژوهش است بلکه به جهت گسترش، عمق و کارایی میتواند چهارچوب و زمینه‌ای برای هر متن منمحور باشد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/381/220