Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 04 01 Phonological Stylistics of Saif Farghani’s Ghazals سبک­شناسی آوایی غزل­های سیف فرغانی 1 21 FA منیر سادات موسوی جد کارشناسی ارشد، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران خدیجه بهرامی رهنما گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران محمد رضا معصومی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران Journal Article 1404 11 01 <p>The phonological layer is one of the crucial components in layered stylistics, aimed at identifying phonemic processes, metrical patterns, radif (refrain), rhyme defects, and lexical devices across different layers of a text. This stylistic approach, relying on linguistic methods, seeks to uncover factors that influence the macrostructure of a text, ultimately contributing to the literary structure and textual cohesion of a work. Accordingly, the present study employs a descriptive-analytical method to examine the stylistic components of the phonological layer in the ghazals of Saif Farghani. The results indicate that the poet extensively employs deletion and substitution processes among the phonemic operations. In the mutafaq al-arakan (uniform meter) patterns, the ramal meter is the most frequent, while the rajaz meter occurs least frequently; in the mutanābil al-arakan (alternating meter) patterns, the modara‘ meter is most frequent, and the sari‘ meter is least frequent in Saif Farghani’s ghazals. The use of duri (remote) meters is also recognized as a stylistic feature of his ghazals. In peripheral music, verbal radifs exhibit the highest frequency, whereas consonantal radifs show the lowest. The frequent use of verbal radifs suggests that this element is not merely a musical device in Saif Farghani’s ghazals but forms a nucleus around which the poet’s emotional worldview is constructed. Rhyme is employed to serve meaning and enrich the musicality of the poetry. Internal music, in addition to creating a multisensory poetic experience, significantly contributes to phonological harmony and poetic pleasure.</p> <p>لایه آوایی، یکی از مولفه­های مهم در سبک­شناسی لایه­ای است که درپی بازشناسی فرآیندهای واجی، وزن شعر، ردیف، عیوب قافیه و صنایع لفظی در لایه­های مختلف یک متن است. این نوع سبک، با تکیه بر شیوه­های زبان­شناسی، درپی کشف جنبه­های اثرگذار در روساخت یک متن است که درنهایت منجر به نظم ساختار ادبی و انسجام متنی در یک اثر ادبی می­شود. از این رو، در تحقیق حاضر سعی بر آن است تا با روش توصیفی- تحلیلی، مسئله مولفه­های سبکی لایه آوایی را در غزل­های سیف فرغانی مورد تحلیل قرار دهیم. نتایج تحقیق بیانگر آن است که شاعر از میان فرایندهای واجی، از فرایندهای حذف و ابدال استفاده فراوانی کرده است.   در بحرهای متفق­ الارکان، بحر رمل، پربسامدترین و بحر رجز کمترین بسامد و در بحرهای متناوب الارکان، بحر مضارع، پر بسامدترین و بحر سریع، کمترین بسامد را در غزل­های سیف فرغانی داراست. استفاده از وزن­های دوری نیز، یکی از ویژگی­های سبکی غزل­های او به شمار رفته است. در موسیقی کناری، ردیف­های فعلی، بیشترین بسامد و ردیف­های حرفی، کمترین بسامد را دارا هستند. استفاده فراوان از ردیف­های فعلی بیانگر آن است که این مولفه، تنها یک ابزار موسیقایی در غزل­های سیف فرغانی نیست، بلکه هسته­ای است که جهان­بینی عاطفی شاعر، حول آن شکل یافته است. قافیه نیز، در خدمت به معنا و غنی­سازی موسیقی شعر به کار رفته است. موسیقی درونی نیز، علاوه بر ایجاد شعری چند حسی، به هماهنگی­های آوایی و التذاذ شعری کمک فراوانی کرده است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/379/331