Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 1 پیاپی 1 1402 03 30 Analysis of Patrick Shanley’s Play Prodigal Son Based on Jean-Paul Sartre’s Existential Psychoanalysis تحلیل مؤلفه‌های قهرمان‌گرایی در شاهنامه و مقایسه آن با الگوهای قهرمانی در اسطوره‌های یونان 98 115 FA سمیرا بیژنی کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 1402/01/19 <p>The present study aimed to conduct an existentialist analysis of Patrick Shanley’s play Prodigal Son based on Jean-Paul Sartre’s theory of existential psychoanalysis. Existentialism is a philosophical school that regards human existence as the center and ultimate concern of all issues; it maintains that, because every human being possesses a particular mode of existence, the human being cannot be interpreted and explained through philosophical and metaphysical concepts alone. The research method was qualitative, and the method of data analysis was descriptive-analytical, conducted through content analysis. The statistical population of the study consisted of Patrick Shanley’s plays; however, due to time constraints and the impossibility of examining all of these plays, only Prodigal Son was selected as the research sample and examined. The data were discussed and interpreted descriptively. The findings indicate that all existentialist components can be examined in Prodigal Son. These ten components include “existence,” “individualism,” “freedom and choice,” “commitment and responsibility,” “loneliness and alienation,” “anxiety and apprehension,” “loss of meaning and absurdity,” “self-alienation and identitylessness,” “death-consciousness and suicide,” and “nostalgia,” all of which were extracted from Prodigal Son. In response to the question of how the characters of Shanley’s selected play can be studied and analyzed based on “existential psychoanalysis,” it can be stated that, in Prodigal Son, Jim’s disbelief in the existence of God marks the beginning of his conflict with his surroundings.</p> <p>قهرمان‌گرایی یکی از مهم‌ترین مفاهیم در ادبیات حماسی و اسطوره‌ای است که بازتاب‌دهنده ارزش‌ها، باورها و جهان‌بینی فرهنگی جوامع مختلف به شمار می‌آید. شاهنامه فردوسی به عنوان مهم‌ترین اثر حماسی ایران و اساطیر یونان به عنوان یکی از بنیان‌های اسطوره‌ای تمدن غرب، هر دو مجموعه‌ای از روایت‌های قهرمانی را در خود جای داده‌اند که بررسی آن‌ها می‌تواند به شناخت بهتر مفهوم قهرمان در دو سنت فرهنگی متفاوت کمک کند. هدف پژوهش حاضر تحلیل مؤلفه‌های قهرمان‌گرایی در شاهنامه و مقایسه آن با الگوهای قهرمانی در اساطیر یونان است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد تطبیقی انجام شده است. در این مطالعه، ویژگی‌های قهرمانان در شاهنامه و اساطیر یونان از جنبه‌هایی مانند خاستگاه قهرمان، رابطه با نیروهای ماورایی، نقش سرنوشت، جایگاه اخلاق و فضیلت، و همچنین نقش جامعه و افتخار فردی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه در هر دو سنت ویژگی‌هایی همچون شجاعت، قدرت و عبور از آزمون‌های دشوار از عناصر اصلی قهرمان‌گرایی محسوب می‌شوند، اما تفاوت‌هایی اساسی در نوع نگاه به قهرمان وجود دارد. در شاهنامه، قهرمان غالباً در چارچوب ارزش‌های اخلاقی و مسئولیت‌های اجتماعی تعریف می‌شود، در حالی که در اساطیر یونان تأکید بیشتری بر توانایی‌های فردی، افتخار شخصی و نقش سرنوشت دیده می‌شود. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که مفهوم قهرمان در هر فرهنگ بازتاب‌دهنده نظام ارزشی و نگرش‌های اجتماعی همان جامعه است. از این رو، مطالعه تطبیقی قهرمانان شاهنامه و اساطیر یونان می‌تواند درک عمیق‌تری از ساختارهای فرهنگی و ادبی این دو سنت فراهم آورد و زمینه را برای پژوهش‌های گسترده‌تر در حوزه مطالعات تطبیقی اسطوره و حماسه فراهم سازد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/365/214