Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 در دست انتشار 1406 04 01 The Evolution of Style in Modern Kurdish Poetry (With Emphasis on the Poems of Abdullah Goran, Abdullah Pashiw, and Sherko Bekas) بررسی سیر تحول سبک در شعر نو کُردی (با تکیه بر سروده‌های عبدالله گوران، عبدالله‌ پشیو و شیرکو بیکس) 1 24 FA معصومه گومه‌جمور دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران. حجت‌اله غ‌منیری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران. Journal Article 1404/11/01 <p>The present study aimed to examine the evolution of style in modern Kurdish poetry with an emphasis on the poems of Abdullah Goran, Abdullah Pashiw, and Sherko Bekas. In terms of purpose, this research is theoretical, and in terms of nature, it is descriptive-analytical. The method of data collection was library-based, and the instrument used consisted of note-taking from books, articles, and other sources. This study introduces the prominent figures of Kurdish poetry during the last century in Iran, Iraq, Syria, and Turkey and attempts to investigate the formal transformations and intellectual themes in the works of poets belonging to this ethnic group. The findings indicate that Kurdish poetry during this period, under the influence of Persian modernist poets, tended toward Nimaic, free verse, and graphic poetry styles, and through linguistic and literary transformations, reflected the aspirations and sufferings of the Kurdish people. Abdullah Suleiman (Goran) may be regarded as the Nima of Kurdish poetry, who, through innovation in poetic form and vocabulary, shaped the philosophical, social, and political perspectives of his people and called upon his fellow speakers for solidarity. Other prominent poets such as Abdullah Pashiw, Sherko Bekas, Farhad Pirbal, Hashem Seraj, and Jalal Malekshah each played a significant role in transforming the form and language of poetry while advocating for the rights of the Kurdish people and resonating with global demands.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی سیر تحول سبک در شعر نو کُردی با تکیه بر سروده‌های عبدالله گوران، عبدالله‌ پشیو و شیرکو بیکس بود. این پژوهش از نظر هدف نظری و از نظر ماهیت توصیفی- تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات کتابخانه‌ای و ابزار مورد استفاده فیش‌برداری از کتب، مقالات و... بود. در این پژوهش چهره‌های شاخص شعر کُردی در قرن اخیر در ایران، عراق، سوریه و ترکیه را معرفی می‌کند و سعی دارد تحولات شکلی و مضامین فکری شاعران این قوم را بررسی کند. نتایج نشان می‌دهد که شعر کُردی در این دوره تحت تأثیر نوپردازان فارسی‌زبان، به سبک‌های نیمایی، سپید و نگاشتی گرایش یافته و با پوست‌اندازی‌های زبانی و ادبی، آرمان‌ها و دردهای قوم کُرد را بازتاب داده است. عبدالله سلیمان (گوران) را می‌توان به عنوان نیمای شعر کُردی شناخت که با نوآوری در قالب و واژگان، دیدگاه‌های فلسفی، اجتماعی و سیاسی مردم خویش را شکل داد و هم‌زبانانش را به همراهی فراخواند. دیگر شاعران شاخص مانند عبدالله پشیو، شیرکو بیکس، فرهاد پیربال، هاشم سراج و جلال ملکشاه، هریک در مسیر تغییر شکل و زبان شعر، بر مبارزه برای حقوق قوم کُرد و هم‌صدایی با مطالبات جهانی، تأثیرگذار بوده‌اند.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/355/224