Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 تابستان 1405 1405 04 01 The Intellectual Style of Sultan Masʿud’s Political Dialogues with Court Statesmen in the Tarikh-e Bayhaqi (Case Study: Rationalism) سبک فکری گفت و شنودهای سیاسی سلطان مسعود با رجال درباری در تاریخ بیهقی(مطالعه موردی؛ خِرَدگرایی) 1 25 10.61838/jtpll.347 FA طواق گلدی گلشاهی گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. سیّدمهدی طیار گروه زبان و ادبیات فارسی، جامعه المصطفی(ص) العالمیه نمایندگی گلستان، گرگان، ایران Journal Article 1404 06 10 <p>In the exercise of power, Sultan Masʿud primarily sought the predominance of his own ideas over the political and social beliefs and viewpoints of court dignitaries. Under the support of the Abbasid Caliphate in Baghdad, he regarded the right of judgment in governmental decision-making as a clear manifestation of identity formation and respect for Islamic teachings and the moral principles governing Iranian society. Through a profound examination of the political and social developments during his reign, reflection on his intellectual perspectives and ideological foundations, and consideration of his rhetorical skills within the political and social sphere, it becomes evident that he considered this atmosphere of repression necessary for the growth and consolidation of political and social sovereignty in both domestic and foreign policy. Accordingly, the purpose of this study is to identify the political and social ideas and approaches of Amir Masʿud in his interactions with court statesmen through verbal dialogues, as well as the role of these dialogues in achieving his authoritarian objectives and consolidating his political and social dominance in Iran. The research method is analytical-descriptive and based on library studies. The styles of these dialogues included political and social conversations, bilateral or multilateral face-to-face exchanges, the removal of suspicion and ambiguity, deception and fatalism, as well as reproach and blame. The first communicative style was vertical, centralized, balanced, direct, elevated, natural, and authoritarian, particularly in the Amir’s interactions with secretaries, ministers, and chamberlains. The second communicative style was centralized, horizontal, natural, direct, conciliatory, and avoidance-oriented, while the third communicative style was characterized by adaptation and cooperation.</p> <p>سلطان مسعود در اِعمال قدرت، بیشتر به دنبال تفوّق افکار خود بر دیگر باورها و دیدگاه های سیاسی و اجتماعی رجال دربار بوده است. وی تحت حمایت خلافت بغداد، حقّ قضاوت در تصمیم گیری های حکومتی را مصداق بارزی از هویّت بخشی و احترام به تعالیم اسلامی و اخلاقی حاکم بر جامعه ایرانی می دیده است. با نگاهی عمیق به جریانات سیاسی و اجتماعی دوران پادشاهی او و تأمل در بینش‌ها و درون مایه های فکری وی و بهره مندی از مهارت های گفتاری در فضای سیاسی و اجتماعی، به این واقعیت می توان دست یافت که او این فضای اختناق را برای رشد و تثبیت حاکمیت سیاسی و اجتماعی در عرصه سیاست داخلی و خارجی ضروری می دانسته است و هدف از این پژوهش، شناسایی اندیشه‌ها و رویکردهای سیاسی و اجتماعی امیر مسعود با رجال درباری در قالب گفت و شنودهای کلامی و نقش این گفت و شنودها در دست یابی به اهداف استبدادی و سیطره و قدرت سیاسی و اجتماعی اش در ایران بوده است و روش تحقیق نیز تحلیلی - توصیفی و از نوع مطالعات کتابخانه ای است. نوع سبک گفت و شنودها، سیاسی، اجتماعی، دو یا چند نفره و رودررو، رفع بدگمانی و ابهام، فریب کاری و تقدیرگرایی، نکوهش و سرزنش و سبک ارتباطاتِ اول، عمودی، متمرکز، متعادل، مستقیم، فخیم، طبیعی، آمرانه، امیر با دبیر و وزیر و حاجب، و سبک ارتباطات دوم،<strong> </strong>متمرکز، افقی، طبیعی و مستقیم، مصالحه و اجتناب، و سبک ارتباطات سوم،<strong> </strong>انطباق و تشریک مساعی بوده است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/347/351