Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 تابستان 1405 1405 04 01 The Rhetorical Device of Irony in Shabankareh Folk Literature آرایه کنایه در ادبیات عامیانه شبانکاره 1 15 FA صفر امانی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر،ایران. سیدمجتبی حسینی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر،ایران. سیدمحمود سیدصادقی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر،ایران. Journal Article 1404/10/20 <p>Irony is the final category within the traditional science of rhetoric (including metonymy, simile, metaphor, and irony), and it denotes an indirect mode of expression through which the speaker conveys meaning in a veiled or non-explicit manner. In effect, irony is considered one of the most engaging and aesthetically refined artistic techniques in discourse. In the folk literature of the Shabankareh region, this rhetorical device has been widely employed; indeed, irony constitutes one of the most functional and frequently occurring literary devices in the local dialect of this area. The present study, utilizing both fieldwork and library-based research methods, examines local ironic expressions found in the Shabankareh dialect. The findings of this research indicate the necessity of documenting and preserving these expressions—prior to their potential disappearance—for use by linguists and researchers. In this study, the author attempts to analyze local ironic expressions based on theoretical foundations drawn from the science of rhetoric and the principles of eloquence, and to classify types of irony both in terms of their referential object (makni ‘anhu) and in terms of their degree of explicitness or implicitness.</p> <p>کنایه آخرین باب از علم بیان سنتی است (مجاز، تشبیه، استعاره، کنایه) که به معنای پوشیده سخن‌گفتن و یا رساندن مقصود خود  به مخاطب به طور غیرمستقیم است. در واقع کنایه یکی از جذاب‌ترین و زیباترین اسلوب­های هنری سخن به شمار می­رود. در ادبیات عامیانه شبانکاره نیز از این آرایه بهره گرفته شده است و به عبارتی دیگر یکی از کاربردی‌ترین صنایع ادبی که به‌وفور در گویش این منطقه یافت می­شود، کنایه است. پژوهش حاضر با استفاده از روش میدانی و کتابخانه‌ای به بررسی کنایات محلی موجود در گویش شبانکاره پرداخته است که نتایج این تحقیق آن است که این کنایات قبل از این که فراموش شوند جهت استفاده زبان‌شناسان و پژوهشگران ضبط و ثبت گردد و مورداستفاده قرار گیرد. در این پژوهش نگارنده سعی کرده است کنایات محلی را به استناد مبانی نظری و علوم بیان و فنون بلاغت مورد بررسی قرار دهد و انواع کنایه را به لحاظ مکنی عنه و به لحاظ وضوح و خفا بیان کند.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/320/197