Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 زمستان 1404 1404 12 20 An Analysis of Imagistic Structures and Symbols of Resistance (Palm Tree, Blood, Stone, Sun) in Iranian and Palestinian Aesthetic Discourses بررسی ساختارهای تصویری و نشانه های پایداری( نخل ، خون، سنگ، آفتاب) در دو گفتمان زیبایی شناسی ایرانی و فلسطینی 1 17 10.61838/jtpll.296 FA جلال مرادی گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد زاهدان ، دانشگاه آزاد اسلامي، زاهدان، ايران بهروز رومیانی گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد زاهدان ، دانشگاه آزاد اسلامي، زاهدان، ايران مصطفی سالاری گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد زاهدان ، دانشگاه آزاد اسلامي، زاهدان، ايران Journal Article 1404/08/06 <p>The present study seeks to elucidate the logic of meaning-production within resistance texts through the theoretical framework of Yuri Lotman’s cultural semiotics and Mohammad Reza Shafiei Kadkani’s spiritual aesthetics. In this study, signs are conceptualized as linguistic–cultural elements that have evolved from the level of poetic metaphor to that of epistemological and philosophical structure. The research method is based on comparative semiotic analysis. Through examining selected texts by Javadi, Aminpour, Darwish, and Bakri, the study extracts the signifying relations between form and meaning. The findings indicate that the palm tree functions as an axis of steadfastness; blood represents the memory of suffering and faith; stone emerges as the essence of silent truth; and the sun signifies the event of sacred hope. Each of these elements constitutes part of the semiospheric network of resistance. This network constructs meaning not in opposition to suffering but in coexistence with it, such that beauty, within this discourse, attains a sacred manifestation arising from the depths of pain. The theoretical conclusion of the study suggests that the aesthetics of resistance can explain the mechanism through which faith, suffering, and knowledge are synthesized within cultural texts—a mechanism through which culture re-creates itself, through poetic language, at moments of crisis. Accordingly, the comparative examination of Iranian and Palestinian contexts leads to a deeper understanding of the relationship among form, meaning, and survival in resistance literature and proposes a theoretical framework for interpreting resistance as an aesthetic event within culture.</p> <p>پژوهش حاضر در پیِ تبیین منطق معناآفرینی در متن مقاومت با استفاده از چارچوب نشانه‌شناسی فرهنگی لوتمن و زیبایی‌شناسی معنوی شفیعی‌کدکنی است. در این مطالعه، نشانه‌ها به‌منزله  عناصر زبانی-فرهنگی تلقی می‌شوند که از سطح استعاره  شعری به سطح ساختار معرفتی و فلسفی ارتقا یافته‌اند. روش تحقیق بر پایه  تحلیل تطبیقی-نشانه‌شناختی است و با مطالعه  متون منتخب از جوادی، امین‌پور، درویش و بکری، روابط دلالی میان فرم و معنا استخراج شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که نخل به‌مثابه محور ایستادگی، خون به‌عنوان حافظه  درد و ایمان، سنگ در مقام جوهر حقیقت خاموش، و آفتاب به‌مثابه رخداد امید قدسی، هر یک بخشی از شبکه  سمیوسفری مقاومت را تشکیل می‌دهند. این شبکه، معنا را نه در تقابل با رنج، بلکه در هم‌زیستی با آن می‌سازد؛ به‌گونه‌ای‌که زیبایی در این گفتمان، از بطنِ درد، ظهور قدسی می‌یابد. نتیجه  نظری پژوهش آن است که «زیبایی‌شناسی مقاومت» می‌تواند سازوکار ترکیب ایمان، رنج و شناخت را در متون فرهنگی تبیین کند؛ سازوکاری که موجب می‌شود فرهنگ از طریق زبان شعر، خود را در لحظه  بحران بازآفرینی نماید. بدین‌سان، مطالعه  تطبیقی ایران و فلسطین، به درک ژرف‌تری از پیوند میان فرم، معنا و بقا در ادبیات مقاومت می‌انجامد و چارچوبی نظری برای فهم پایداری به‌مثابه رخداد زیبایی‌شناختیِ فرهنگ ارائه می‌دهد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/296/195