Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 بهار 1405 1405 01 01 An Examination and Analysis of the Phenomenon of Colonialism and Anti-Colonialism in the Southern Iranian School of Fiction (Case Studies: The Monkey Whose Master Had Died, Tangsir, The Neighbors, and The Braves of Tangestan) بررسی و تحلیل پدیدۀ استعمار و استعمارستیزی در مکتب داستانی جنوب ایران (مورد مطالعه: رمان‌های «انتری که لوطیش مرده بود»، «تنگسیر»، «همسایه‌ها» و «دلیران تنگستان) 1 13 10.61838/jtpll.269 FA فرحناز منصوری نیا دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران. علی رضا شوهانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران. محمدتقی جهانی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران. Journal Article 1404/08/05 <p>The present study aims to examine the phenomenon of colonialism and the forms of resistance against it in the narrative literature of southern Iran. Adopting a comparative-analytical approach, this research analyzes four prominent novels: The Monkey Whose Master Had Died, Tangsir, The Neighbors, and The Braves of Tangestan. The fundamental assumption of the article is that southern Iranian literature functions as a mirror of the lived and concrete experiences of the people of this region under colonial domination, particularly British colonial influence, and that the roots of resistance reflected in these works emerge from the region’s distinctive historical, cultural, and social context. The theoretical framework of the study draws on a synthesis of key perspectives from postcolonial studies, including Edward Said’s concepts of Orientalism and cultural imperialism, Antonio Gramsci’s theory of hegemony, Stuart Hall’s notion of representation, and Michel Foucault’s analyses of power and resistance. The findings indicate that colonialism in southern Iran was a multidimensional phenomenon encompassing political, economic, cultural, and social dimensions, and that southern Iranian writers, by employing indigenous linguistic, narrative, and symbolic capacities, have succeeded in representing these dimensions as well as various forms of resistance, including individual, collective, armed, cultural, and symbolic resistance. These works not only narrate historical suffering but also function as discursive acts that contribute to resistance against colonial hegemony, the redefinition of indigenous identity, and the strengthening of collective consciousness. Consequently, the narrative literature of southern Iran can be regarded as a resistance-producing discourse and an effective framework for postcolonial studies within the Iranian context.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف واکاوی پدیدۀ استعمار و اشکال مقاومت در برابر آن در ادبیات داستانی جنوب ایران انجام شده است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی تطبیقی-تحلیلی، چهار رمان شاخص «انتری که لوطیش مرده بود»، «تنگسیر»، «همسایه‌ها» و «دلیران تنگستان» را مورد بررسی قرار داده است. فرض بنیادین مقاله بر این است که ادبیات جنوب، به مثابۀ آیینۀ تجربۀ زیسته و عینی مردمان این خطه از سلطۀ استعماری، به ویژه بریتانیا، عمل می‌کند و ریشه‌های مقاومت در آن، برآمده از بافت تاریخی، فرهنگی و اجتماعی منحصربه‌فرد منطقه است. چارچوب نظری پژوهش، ترکیبی از آرای اندیشمندان حوزۀ مطالعات پسااستعماری، شامل ادوارد سعید (شرق‌شناسی و امپریالیسم فرهنگی)، آنتونیو گرامشی (هژمونی)، استوارت هال (بازنمایی) و میشل فوکو (قدرت و مقاومت) است. یافته‌ها نشان می‌دهد که استعمار در جنوب ایران پدیده‌ای چندبعدی (سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی) بوده و نویسندگان جنوب با بهره‌گیری از ظرفیت‌های زبانی، روایی و نمادین بومی، موفق به بازنمایی این ابعاد و همچنین صور مختلف مقاومت (فردی، جمعی، مسلحانه، فرهنگی و نمادین) شده‌اند. این آثار نه تنها روایتگر رنج تاریخی هستند، بلکه خود به عنوان کنش‌هایی گفتمانی، در مقاومت در برابر هژمونی استعماری، بازتعریف هویت بومی و تقویت آگاهی جمعی نقش ایفا کرده‌اند. در نتیجه، ادبیات داستانی جنوب ایران را می‌توان گفتمانی مقاومت‌آفرین و بستری مؤثر برای مطالعه‌های پسااستعماری در بافت ایران دانست. </p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/269/177