Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 پاییز 1404 1404 09 01 A Comparative Study of Poetic Language in the Stories of Sadegh Hedayat, Nader Ebrahimi, and Bijan Najdi بررسی تطبیقی زبان شاعرانه در داستان‏های صادق هدایت، نادر ابراهیمی و بیژن نجدی 1 24 10.61838/jtpll.266 FA رعنا صفی خانی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامي، خرم آباد، ايران سعیده ساکی انتظامی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامي، خرم آباد، ايران سعیده نیازی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خرم آباد، دانشگاه آزاد اسلامي، خرم آباد، ايران Journal Article 1404/04/01 <p>The present study aims to conduct a comparative examination of poetic language in the short stories of Sadegh Hedayat, Nader Ebrahimi, and Bijan Najdi. Using a documentary research method and library-based techniques, the study investigates the manifestations of poetic language in the narrative works of these three prominent Iranian writers. The findings indicate that all three authors employ poetic language in their stories; however, the extent and manner of this utilization differ significantly among them. Sadegh Hedayat’s stories are largely rooted in the power of his imagination. In his narratives, he frequently employs similes characterized by a high degree of deviation from conventional linguistic norms. One of the most significant forms of metaphor in Hedayat’s works is the implicit metaphor, often accompanied by the personification of natural phenomena in the surrounding world. His prose, particularly in The Blind Owl, Three Drops of Blood, and Buried Alive, is rich in similes, transferred epithets, symbolic metaphors, and paradoxical expressions. The use of foreign lexical items is also notable in these stories. Similarly, Nader Ebrahimi, through the selection of a soft, fluid, influential, and poetry-like language, creates remarkable expressive capacities within his narratives. Endowed with a vivid imagination and artistic sensibility, Ebrahimi employs various figures of speech, innovative imagery, verbal musicality, foregrounding techniques, and continuous defamiliarization. By distancing his language from ordinary, everyday, and automatic speech, he seeks to establish a new mode of expression that may be described as poetic language or, more precisely, the language of poetry. Bijan Najdi, likewise, is a writer who introduced a distinctive and highly original style through the publication of his short-story collections. In narrating his stories, he utilizes a unique poetic prose characterized by freshness and unconventionality. Najdi creates a special synthesis between poetic expression and narrative elements, producing texts that retain essential narrative features while simultaneously possessing substantial poetic capacities. This characteristic plays a decisive role in shaping the overall structure of his works and endows the elements of his stories with a distinctive organization and system. Simile, metaphor—particularly implicit metaphor—metonymy, paradox, and synesthetic imagery are among the most frequently employed literary devices in Najdi’s stories. All three authors make use of literary devices to enhance the impact of their ideas and artistic visions. Ebrahimi and Najdi, both of whom were also poets and lyricists, do not employ poetry and poetic language merely for the reader’s amusement; rather, poeticity constitutes a fundamental stylistic feature that permeates their entire body of narrative work. Nevertheless, in comparing the degree of poeticity in their stories, it can be argued that Najdi ranks first, Ebrahimi second, and Hedayat third. Overall, these three writers, by blending poetry and fiction, pioneered a new approach to storytelling. Through the creation of abstract imagery, the fusion of imagination and reality, the personification of objects, and at the same time adherence to the principles and elements of modern fiction, they not only revitalized the language of narrative literature but also elevated the status of language within the domain of fictional prose.</p> <p>هدف از پژوهش حاضر بررسی تطبیقی زبان شاعرانه در داستان‏های صادق هدایت، نادر ابراهیمی و بیژن نجدی می‏باشد که نویسنده به شیوه اسنادی و فن کتابخانه‏ای می‏کوشد به بررسی زبان شاعرانه در داستان‏های این سه نویسنده بپردازد. نتایج بدست آمده حاکی از آن است که هر سه نویسنده از زبان شاعرانه در داستان‏های خود بهره گرفته‏اند اما میزان این بهره‏گیری به یک اندازه نمی‏باشد. داستان‏های صادق هدایت برگرفته از قدرت تخیل او می‏باشد. هدایت در داستان‏هایش تشبیهاتی را استخدام می‏کند که هنجارگریزی بیشتری دارند. یکی از مهم‏ترین انواع استعاره در آثار هدایت، استعاره مکنیه همراه با جان‏بخشی به پدیده‏های طبیعی جهان پیرامون است. نثر هدایت بخصوص در بوف کور و سه قطره خون و زنده به گور سرشار از تشبیه، اسناد مجازی، استعاره‏های رمزی و متناقض‏نما می‏باشد. همچنین استفاده از واژگان فرنگی در این داستان‏ها کم نیست. نادر ابراهیمی نیز با گزینش زبانی نرم، سایشی و تأثیرگذار و نزدیک به شعر، ظرفیت‏های درخور توجهی در داستان‏های خود ایجاد کرده است. ابراهیمی با برخورداری از ذوق و تخیل سرشار، از یک سو، با بهره‏گیری از انواع صور خیال، تصاویر نو، موسیقی کلامی و از سوی دیگر، با برجسته‏سازی‏ها و آشنایی‏زدایی‏های پیوسته و دیگر ظرفیت‏های زیبایی‏شناختی و فاصله گرفتن از زبان معمول روزمره و خودکار، در پی شیوه‏ای تازه است که می‏توان آن را زبان شاعرانه یا به عبارتی زبان شعر نامید. بیژن نجدی نیز نویسنده‏ای است که با انتشار سه مجموعه داستان کوتاه، سبکی انحصاری و متفاوت را به ظهور رسانده است. او در روایت داستان از نثری ویژه و شاعرانه بهره برده که دارای تازگی و وجه نامتعارف است. نجدی میان بیان شعری و عناصر داستانی به گونه‏ای خاص تلفیق به وجود آورده که ضمن داشتن مشخصه‏های روایی، واجد ظرفیت‏های شعری نیز هست. این امر نقشی تعیین‏کننده در تکوین کلیت کار نجدی ایفا کرده و عناصر داستان‏های او را ساختار و نظامی ویژه بخشیده است. تشبیه، استعاره بویژه از نوع مکنیه، کنایه، متناقض‏نما و حس‏آمیزی از پرکاربردترین فنون ادبی به کاررفته در داستان‏های نجدی می‏باشد. این سه نویسنده از صناعات ادبی برای تقویت اثرگذاری اندیشه‏هایشان بهره می‏گیرند. ابراهیمی و نجدی که شاعر و ترانه‏سرا نیز می‏باشند از شعر و زبان شاعرانه برای ایجاد تفنن خواننده استفاده نمی‏کنند، بلکه این ویژگی سبکی آنها است که در تمام داستان‏های آنها رواج دارد. اما به منظور مقایسه میزان کاربرد عناصر شاعرانگی در داستان باید اذعان داشت که نجدی در رتبه اول، ابراهیمی در رتبه دوم و هدایت در رتبه سوم قرار دارند. به طور کلی می‏توان گفت، این سه نویسنده با درآمیختن شعر و داستان سبک تازه‏ای در داستان‏نویسی ابداع کردند که توانستند با خلق تصاویر انتزاعی و آمیختن خیال و واقعیت، شخصیت‏بخشی به اشیاء و در عین حال پای‏بندی به عناصر و اصول داستان‏نویسی نوین افزون بر ایجاد رستاخیز در کلمات داستان خویش، جایگاه زبان را در ادبیات داستانی اعتلا بخشند.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/266/223