Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 4 تابستان 1405 1405 04 01 Analysis and Comparison of the Conceptual Metaphor of Death in the Poetry of Siavash Kasraei and Ahmad Shamlou Based on Johnson’s Image Schema Theory تحلیل و مقایسه‌ی استعاره‌ی مفهومی مرگ در شعر سیاوش کسرایی و احمد شاملو بر اساس نظریه‌ی طرحواره‌های تصویری جانسون 1 17 FA صدیقه پریداد دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران یوسف نیک‌روز دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران محمد حسین نیکدار اصل دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران علی علی زاده استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران Journal Article 1404/06/01 <p>One of the prominent perspectives in cognitive linguistics research is the theory of conceptual metaphor. According to Lakoff and Johnson, metaphor is a cognitive instrument that operates not only in language but throughout our everyday life, thought, and action. From their viewpoint, the human conceptual system is fundamentally metaphorical in nature and is formed on the basis of concrete and embodied experiences of lived reality. The objective of the present article is to analyze and compare the cognitive foundations through which Siavash Kasraei and Ahmad Shamlou conceptualize the notion of death. Relying on Johnson’s image schema theory, the study attempts, through a conceptual-analytical approach, to demonstrate what kind of image of death is presented to the reader by the allegories, symbols, similes, and metaphors employed by Kasraei and Shamlou. By examining the image schemas of death in the poetry of these two poets, it becomes evident that their metaphors are shaped by their personal experiences and individual cognitive systems. Through an analysis of the metaphorical mappings related to death in the poetry of Kasraei and Shamlou, the substructures involved in constructing metaphors for this abstract concept can be identified, revealing how the direction and course of life and thought of both poets are influenced by mappings derived from their ordinary and everyday experiences. These specific experiences have caused the cognitive infrastructures of the two poets, in their engagement with the abstract concept of death, to differ from one another. In Kasraei’s poetry, these mappings are predominantly represented as a confrontation between a weak object or being and a powerful object or being, against which the individual is unable to resist and therefore perceives no option but submission. Consequently, the dominant schema in Kasraei’s poetry, owing to the poet’s fear of the phenomenon of death, is a force schema. In contrast, in Shamlou’s poetry, due to his lack of fear or dread of death, this abstract concept is in most cases depicted as the companionship of two friends moving along a path that leads to eternity; accordingly, the dominant schema of Shamlou’s metaphor of death is a motion schema. Collectively, these mappings reflect the poets’ overall attitudes toward the issue of death.</p> <p>یکی از دیدگاه‌های مورد توجه در زمینه تحقیقات زبانشناسی شناختی، نظریه‌ی استعاره‌ی شناختی است. از نظر لیکاف و جانسون استعاره ابزاری شناختی است که نه فقط در زبان، بلکه در سرتاسر زندگی روزمره و اندیشه و عمل ما جاری است. از نظر آنان نظام اندیشگانی انسان ماهیتی کاملاً استعاری دارد، که بر اساس تجربیات عینی و ملموس او در زندگی شکل می‌گیرد. هدف نگارنده‌ی این مقاله بررسی و مقایسه‌ی پایه‌های شناخت سیاوش کسرایی و احمد شاملو از مفهوم مرگ است، که در آن بر اساس نظری طرحواره‌های تصویری جانسون تلاش می‌کند تا به شیوه‌ی تحلیل مفهومی نشان دهد که تمثیل‌ها، نمادها، تشبیهات و استعاره‌های سیاوش کسرایی و احمد شاملو، چه تصویری از مرگ به خوانندگان ارائه می‌دهند. در این مقاله با بررسی طرحواره‌های تصویری کسرایی و شاملو از مرگ، می‌توان به این نتیجه دست یافت که استعاره‌های این دو شاعر بر اساس تجربیات شخصی و نظام شناختی آنان شکل گرفته‌اند. با بررسی نگاشت‌های استعاری در شعر کسرایی و شاملو درباره مرگ، می‌توانیم زیرشاخه‌های ساخت استعاره‌ی این مفهوم انتزاعی را در شعر آنان بررسی کنیم و پی ببریم که چگونه جهت و سیر زندگی و اندیشه‌ی کسرایی و شاملو، متاثر از نگاشت‌هایی است که حاصل تجربیاتی آنان در زندگی عادی و روزمره‌شان است. این تجربیات خاص، باعث شده زیرساخت‌های فکری این دو شاعر در برخورد با مفهوم انتزاعی مرگ با هم متفاوت باشد. در شعر کسرایی این نگاشت‌ها بیشتر به صورت مقابله‌ی یک شیء یا موجودی ناتوان در مقابل شی یا موجودی قدرتمند ارائه گردد؛ که شخص قدرت مقاومت در برابر آن را ندارد؛ پس راهی به جز تسلیم در مقابل آن نمی‌بیند. پس طرحواره‌ی غالب در شعر کسرایی، به دلیل ترس شاعر از پدیده‌ی مرگ، طرحواره‌ی قدرتی است. اما در شعر شاملو به دلیل عدم ترس و هراس او از مرگ، این مفهوم انتزاعی در اکثر موارد به شکل همراهی دو دوست و حرکت در مسیری که به ابدیت منتهی می‌شود به تصویر کشیده شده است؛ و طرحواره‌ی غالب شاملو از استعاره‌ی مرگ، طرحواره‌ی حرکتی است. این نگاشت‌ها در مجموع، نگرش کلی شاعران را نسبت به مسأله‌ی مرگ نشان می‌دهد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/258/232