Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 زمستان 1404 1404 10 01 Minimal and Maximal Ghazal and Their Comparison with the Characteristics of the Minimalist School غزل مینی­مال و ماکسی­مال و مقایسه با ویژگی­های مکتب مینی­مالیسم 1 18 10.61838/jtpll.237 FA اسماعیل آقاجانی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. محسن ایزدیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. فاطمه قهرمانی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Journal Article 1404/04/17 <p>The transformations of the modern world in art, literature, poetry, and the ghazal—the national poetic form of Iran—have brought about significant shifts. Attention to the issue of meta-form and its subcategories, including maximal and minimal ghazals, represents one of the neo-formal developments in contemporary ghazal poetry. Both types of ghazal are word-centered and grounded in a belief in the word–human relationship. In both forms, changes have emerged in form, content, language, and structure. The maximal ghazal, in its movement toward becoming increasingly word-centered, has drawn upon the tools of narrative fiction, philosophical prose, drama, and other genres, generating through inter-generic synergy a unified text. It is a polyphonic ghazal in which each character possesses its own distinct voice, yet all serve the integrity of the whole. The minimal ghazal draws upon the mental forms of the fragment, quatrain, allegorical ghazal, volumetric ghazal, documentary ghazal, and the cut-section ghazal. It is transparent, with bare vocabulary, and characterized by minimal use of literary devices and rhetorical embellishments. By employing characteristics of maximalism and minimalism in art, these two types of ghazal have managed to establish an independent style of composition, and some contemporary poets, in response to individual developments and societal changes, experiment with both forms. This dual mode of composition can be considered a sign of balance in today’s ghazal and of preserving the maximal aesthetic integrity of the genre.</p> <p>تحولات دنیای مدرن در هنر، ادبیات، شعر و غزل، که شعر ملی ایران است، دگرگونی­هایی را ایجاد کرده است. توجه به مساله فرافرم و زیرمجموعه­های آن از جمله غزل­های ماکسی­مال و مینی­مال از تحولات نوگرایی در غزل امروز است. هر دو گونه غزل کلمه­محور بوده و به کلمه ـ انسان باور دارند. در هر دو گونه در ساحت فرم، محتوا، زبان و ساختار تحولاتی ایجاد شده است. غزل ماکسی­مال در جهت کلمه محورشدن از ابزارهای داستان، متن فلسفی، نمایشنامه و... بهره برده است که با هم­افزایی ژانرها متنی واحد را پدید آورده است. غزلی چندصدایی است که هر کاراکتر در آن صدای ویژه خود را داراست ولی در خدمت کل است. غزل مینی­مال از فرم­های ذهنی قطعه، رباعی، غزل تمثیل، غزل حجم، غزل مستند و غزل برش بهره برده است، شفاف، با واژگانی برهنه، حداقل استفاده از آرایه­های ادبی و جلوه­های ویژه. این دو گونه غزل با بهره­گیری از ویژگی­های مکتب­های ماکسی­مالیسم و مینی­مالیسم در هنر توانسته­اند شیوه­ای مستقل در سرایش غزل را پیش گیرند و برخی از شاعران امروز به تناسب تحولات فردی و دگرگونی­های جامعه در هر دو گونه طبع­آزمایی می­کنند و همین سرایش دوگانه می­تواند نشانه تعادل در غزل امروز و حفظ زیبایی­شناسی حداکثری غزل باشد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/237/163