Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 پاییز 1404 1404 07 30 A Cognitive Analysis of the Metaphors of “Self” in Majmaʿ al-Baḥrayn by Abrquhī تحلیل شناختی استعاره­های «نفس» در مجمع­البحرین ابرقوهی 1 15 10.61838/jtpll.191 FA فاطمه مسرور گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران. سمیرا رستمی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران. سیّد محسن ساجدی راد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایران. Journal Article 1404/03/20 <p>Following the developments of cognitive sciences in the second half of the 20th century, Lakoff, the linguist, and Johnson, the American philosopher, by proposing the contemporary theory of metaphor, demonstrated that the human perceptual system is essentially metaphorical (Lakoff &amp; Johnson, 1980). They argued that metaphor is a cognitive tool beyond a literary device and that the human mind and thought construct metaphors to better recognize and understand abstract concepts. Lakoff and Johnson classified conceptual metaphors into three categories: ontological, orientational, and structural. Since mystical concepts are intangible, the mystic tends to employ metaphor to express his revelations and spiritual experiences. The self, as a human reality, is among the significant topics in the works of mystics. Majmaʿ al-Baḥrayn is a mystical prose text authored by Shams al-Dīn Ibrāhīm Abrquhī between 1311–1314 AD. This research, using a descriptive–analytical method, extracted and examined the conceptual metaphors of the self in Abrquhī’s Majmaʿ al-Baḥrayn based on Lakoff and Johnson’s theory. The study found that the conceptual metaphors of the self in Majmaʿ al-Baḥrayn are of two types: ontological and orientational. The findings indicate that most metaphors are ontological, among which the metaphor of the self as a “human” occurs with the highest frequency. Within anthropomorphic metaphors, the self as a “woman” draws particular attention. In Majmaʿ al-Baḥrayn, the self displays different and contradictory cognitive functions such as strength, purity, rebelliousness, and more.</p> <p>به دنبال تحوّلات علوم شناختی در نیمۀ دوّم قرن بیستم، لیکاف، زبان­شناس و جانسون، فیلسوف آمریکایی با طرح نظریۀ معاصر استعاره، نشان دادندکه نظام ادراکی انسان، اساساً استعاری است. آن­ها عقیده داشتندکه استعاره، ابزاری شناختی و فراتر از یک آرایۀ ادبی است و ذهن و اندیشۀ انسان برای شناخت و درک بهتر مفاهیم انتزاعی، استعاره می­سازد. لیکاف و جانسون، استعاره­های مفهومی را به سه دستۀ هستی­شناختی، جهتی و ساختاری، طبقه­بندی­کردند. از آن­جا که مفاهیم عرفانی نامحسوس­اند، عارف برای بیان مکاشفات و تجربیّات معنوی خود، گرایش به استعاره دارد. نفس به عنوان حقیقتی انسانی، از مباحث مهم در آثار عُرفاست. مجمع­البحرین، از آثار منثور عرفانی است که شمس­الدّین ابراهیم ابرقوهی در فاصلۀ سال­های 714-711 هجری قمری، آن را به رشتۀ تحریر درآورده­است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی، استعاره­های مفهومی نفس را در مجمع­البحرین ابرقوهی بر اساس نظریۀ لیکاف-جانسون، استخراج و بررسی کرده­است. استعاره­های مفهومی نفس در مجمع­البحرین از دو نوع هستی­شناختی و جهتی­اند. یافته­های پژوهش نشان می­دهد که بیشتر استعاره­ها از نوع هستی­شناختی­اند و از میان آن­ها «انسان» بودن نفس، بسامد بیشتری دارد. در بین استعاره­های انسان­انگارانه، «زن» بودن نفس، جلب توجّه می­کند. نفس در مجمع­البحرین، کارکردهای شناختی متفاوت و متناقضی مانند نیرومندی، پاکی، عصیانگری و... دارد.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/191/136