Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 زمستان 1403 1403 12 24 Quotation and Allusion to Poetry in the Works of Bastani Parizi اقتباس و استشهاد به شعر در آثار باستانی پاریزی 272 285 10.61838/jtpll.150 FA نجمه سعادت گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان ، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. فروزان حق شناس گتابی گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، ایران. غلامعباس ذاکری گروه زبان وادبیات فارسی، واحد سیرجان، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان،ایران. Journal Article 1403 08 20 <p>In contrast to most historical books, which are often characterized by a cold and heavy prose, the majority of Bastani Parizi’s historical writings are replete with anecdotes, proverbs, stories, and poems, making the texts more accessible and enjoyable for the reader. Poetry can be considered a form of artistic creativity that continuously adopts new frameworks throughout different eras, addresses a particular audience, and is composed by poets for a specific group of recipients. From its very inception and among all peoples, poetry has been intrinsically linked with meter, and in no language is unmetered speech considered poetry. However, the significance of meter is not equally valued across all nations and cultures. Poetry constitutes an inseparable part of Bastani Parizi’s pen and intellectual framework. Not only was he himself a poet, but he also possessed mastery over the treasures of both Persian and Arabic literature. Thus, when necessary, he utilized poetic references in his historical writings. In other words, the language of Bastani Parizi in crafting historical texts is intertwined with poetry. Given that poetry and humor were the two dominant literary devices favored by Bastani Parizi in his historiography, he typically inserted a verse from Persian poets into his historical narratives depending on the topic, and regarded humor in historiography as akin to sugar alongside bitter coffee. Some of the significant functions of poetry in Bastani Parizi’s historical analyses include: establishing connections between history and politics, linking society to social issues, the use of satire, and even illuminating crucial aspects of historical events such as place, time, and human experience—particularly issues related to women.</p> <p>بر خلاف عمده‌ی کتاب‌های تاریخی که اغلب نثری سرد و سنگین دارند، بیش‌تر نوشته‌های تاریخی باستانی پاریزی پر از داستان‌ها و ضرب‌المثل‌ها و حکایات و اشعاری است که خواندن متن را برای خواننده آسان‌تر و لذت‌بخش‌تر می‌کند. شعر را می­توان نوعی خلاقیت هنری دانست كه به طور مرتب، در طول ادوار مختلف چارچوب­های جدید پیدا می‌كند، مخاطب خاص خود را دارد و شاعران نیز آن را برای مخاطبان ویژه خود می­سرایند. شعر از بدو پیدایش و نزد همه‌ی اقوام با وزن ملازمه داشته و دارد و هرگز در هیچ زبانی سخن ناموزون شعر خوانده نمی‌شود، با این تفاوت که اعتبار وزن همیشه و نزد همه‌ی ملل یکسان نیست. شعر بخش جدایی‌ناپذیر قلم و اندیشه‌ی باستانی پاریزی است. او هم خود شاعر بوده و هم بر گنجینه‌ی ادب فارسی و عربی تسلط داشته است. چنانکه گاه بنا به ضرورت در آثار تاریخی خود از شواهد شعری بهره گرفته است. به بیانی دیگر، زبان باستانی پاریزی در خلق متون تاریخی به شعر آمیخته است. با توجه به اینکه شعر و طنز دو وجه غالب ادبی و مورد علاقه‌ی باستانی پاریزی در تاریخ‌نگاری هستند، متناسب با هر موضوع تاریخی معمولاً بیت شعری از شاعران زبان فارسی را در نوشته‌ی خود جای داده و طنز را در تاریخ‌نگاری به مثابه‌ی شکر در کنار قهوه‌ی تلخ دانسته است. شماری از وجوه مهم کاربرد شعر را در تحلیل‌های تاریخی باستانی پاریزی می‌توان چنین بیان کرد: پیوند میان تاریخ و سیاست، پیوند میان جامعه و مسائل اجتماعی، طنز و حتی برخی از ابعاد مهم رویدادهای تاریخی (مکان، زمان انسان) و از آن میان مسائل زنان.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/150/96