Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 3 تابستان 1404 1404 04 01 Comparison of Linguistic Structures of Jāmāsp Nāmag in Three Iranian Textual Traditions مقایسه ساختارهای زبانی جاماسب نامه در سه سنت متنی ایرانی 1 28 10.61838/jtpll.146 FA فرانک کامیار دانشجوی دکتری، گروه تاریخ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران فرح زاهدی گروه پژوهش های ایران شناسی- اسلام شناسی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران ،تهران، ایران. لطیفه سلامت باویل استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران Journal Article 1403/12/01 <p>Jāmāsp Nāmag is one of the significant texts in the ancient Iranian religious and literary tradition and serves as a principal source of Zoroastrian eschatology. Framed as a dialogue between Wištāsp and Jāmāsp, it contains prophecies regarding the future of humankind and the cosmos. This text exists in three languages—Pahlavi, Pazand, and Persian—and examining its linguistic structures can contribute to understanding the syntactic developments of Middle and New Iranian languages. The present study, aiming to analyze and compare the grammatical structures in the Pahlavi section of the work, investigates verbs, enclitic pronouns, and ezāfe constructions. The research approach is descriptive–analytical and has been conducted using library sources. Modi’s Pahlavi version was selected as the base text and compared with other versions, such as the works of West, Benveniste, Messina, and Assemani. The findings indicate that verbs in the Pahlavi text predominantly appear in compound forms, which is indicative of the syntactic dynamism of the Pahlavi language. Enclitic pronouns play a significant role in sentence cohesion, often occupying subject and object positions. The ezāfe constructions also exhibit a complex and multi-layered structure, which, compared to the Pazand and Persian texts, have undergone simplification. These differences reflect historical processes in language evolution and the transmission of religious concepts within the Zoroastrian tradition.</p> <p>اماسب‌نامه یکی از متون مهم در سنت دینی و ادبی ایران باستان و از منابع اصلی فرجام‌شناسی زرتشتی است که در قالب گفت‌وگو میان گجشتاسپ و جاماسب، حاوی پیش‌گویی‌هایی درباره آینده بشری و کیهانی است. این متن به سه زبان پهلوی، پازند و فارسی در دست است و بررسی ساختارهای زبانی آن می‌تواند در شناخت تحولات نحوی زبان‌های ایرانی میانه و نو مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و مقایسه ساختارهای دستوری در بخش پهلوی این اثر، به بررسی افعال، ضمایر متصل و ترکیبات اضافی پرداخته است. رویکرد پژوهش توصیفی‌ـ‌تحلیلی است و با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای صورت گرفته است. نسخه پهلوی مودی به‌عنوان متن پایه انتخاب و با نسخه‌های دیگر مانند آثار وست، بنونیست، مسینا و اشه تطبیق داده شده است. نتایج نشان می‌دهد افعال در متن پهلوی عمدتاً به‌صورت مرکب ظاهر شده‌اند که نشانه‌ای از پویایی نحوی زبان پهلوی است. ضمایر متصل نقش مهمی در انسجام جمله‌ها ایفا کرده و اغلب در جایگاه‌های فاعلی و مفعولی قرار دارند. ترکیبات اضافی نیز ساختاری پیچیده و چندلایه دارند که در مقایسه با متون پازند و فارسی دستخوش ساده‌سازی شده‌اند. این تفاوت‌ها بازتاب‌دهنده فرایندهای تاریخی در تحول زبان و انتقال مفاهیم دینی در سنت زرتشتی است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/146/116