Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 پاییز 1403 2024 11 19 The Image of Woman in Persian Mystical Verse Literature (Up to the 15th Century CE) سیمای زن در ادبیات منظوم عرفانی فارسی (تا سده نهم قمری) 190 214 10.61838/jtpll.134 FA سودابه سعیدی دانشجوی دکتری، گروه ادیان و عرفان تطبیقی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد، تهران، ایران. فاطمه لاجوردی گروه ادیان و عرفان تطبیقی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد، تهران، ایران. Journal Article 2024 09 14 <p>The aim of the present study is to examine the image of women in Persian mystical verse literature up to the 15th century CE. The research method is descriptive-analytical and is based on library sources. The findings indicate that throughout a woman's life, she embodies symbols of delicacy and beauty. In girlhood, she represents purity, emotion, and sentiment. Upon marriage, she becomes a symbol of affection, love, and compassion; and when she becomes a mother, she turns into an icon of sacrifice, selflessness, and devotion. Referring to mystical literature, beauty in women is sometimes depicted as external and at other times as internal. Woman is a symbol of light. From the perspective of the Sufis and mystics, the woman is at times introduced as a symbol of human attributes and even characterized by divine-like qualities, while at other times she is assigned a demonic position or status. Sometimes she embodies virtuous traits, and sometimes she is marked by reprehensible and undesirable attributes. Women in mystical narrative poems occupy the highest ranks. After these mystical works, women in Bustan by Saadi are portrayed in a way that only acknowledges the guardianship and unquestioned dominance of men.</p> <p>هدف از پژوهش حاضر بررسی سیمای زن در ادبیات منظوم عرفانی فارسی تا سده نهم قمری می­باشد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه­ای می‌باشد. بررسی­ها نشان داد سرتاسر زندگی زن نمادهایی از لطافت و زیبایی را به همراه دارد. در دوران دختری نمادی از پاکی، احساس و عواطف است. زمانی که ازدواج می­کند سمبل مهر، عشق و محبت است و وقتی‌که مادر شد؛ تندیس گذشت، فداکاری و ایثار می­شود. به ادبیات عرفانی که رجوع کنیم، زیبایی­ها در زن گاه ظاهری و گاه باطنی است. زن نماد نور است. از دیدگاه صوفیه و عارفان، گاه زن نماد و سمبل خصایص انسانی و حتی متصف به برخی صفات خدا گونه معرفی می­شود و گاه نیز منزلت و مقامی شیطانی دارد. گاهی صفات نیک را در خود جمع کرده و گاهی به صفات زشت و ناپسند متصف می­گردد. زنان منظومه­های عرفانی از برترین موقعیت برخوردارند. در مرتبه بعد از آثار عرفانی، زنان بوستان سعدی هستند که وجودشان تنها قیومیت و حاکمیت بلامنازع مردان به رسمیت شناخته می­شود.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/134/87