Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 تابستان 1403 2024 09 20 A Comparative Analysis of Hafez’s Creative Misreadings and the Ghazals of Owḥadī Marāgha’ī Based on Harold Bloom’s Theory تحلیل مقایسه‌ای دگرخوانی‌های خلّاقانۀحافظ با غزلیات اوحدی مراغه‌ای بر پایۀ نظریۀ هارولد بلوم 202 217 10.61838/jtpll.106 FA کبری آزاده گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران. عالیه یوسف فام گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران. شروین خمسه گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران. Journal Article 2024 05 07 <p>The analysis of Persian poets' works through the lens of literary theory has consistently garnered scholarly attention and has proven adaptable to various theoretical frameworks. The theories of <em>Anxiety of Influence</em> and <em>Creative Misreading</em>, proposed by Harold Bloom—one of the most prominent American literary critics—have specifically addressed the domain of poetry and emphasized the dialectical yet agonistic relationship between later poets and their predecessors. This article aims to examine Bloom’s theory by referring to his theoretical writings and focusing on the poetry of Hafez and Owḥadī Marāgha’ī. This study investigates the ghazals of Hafez through the lens of Harold Bloom’s theory of <em>Creative Misreading</em>. In this theory, Bloom characterizes the interaction between later poets and the works of their precursors as an Oedipal struggle aimed at liberation from the anxiety of influence, wherein the poet, through the deliberate distortion and innovative reinterpretation of prior texts, strives to forge an independent and distinctive identity. Hafez, employing innovative linguistic and rhetorical structures, unprecedented combinations, and the generation of novel themes and concepts, surpasses the influences of Owḥadī Marāgha’ī and achieves a unique identity within Persian ghazal poetry. This research demonstrates that Hafez, through the strategic use of creative misreading elements—such as the distortion and reinvention of myths, the substitution of new tropes in place of conventional ones, and the creation of original and striking imagery—has managed to challenge literary traditions and affirm his status as one of the most distinguished poets of the Iraqi style. This article provides a detailed analysis of the processes of creative misreading in Hafez’s ghazals and conducts a comparative evaluation of his works with those of Owḥadī Marāgha’ī, ultimately revealing how Hafez, with unmatched literary power, overcame his poetic predecessors and established his place in Persian literature as a novel and influential voice.</p> <p>بررسی اشعار شاعران در ادبیّات فارسی بر اساس نظریّه‌های ادبی همیشه مورد توجّه قرار گرفته و قابلیّت تطبیق با این نظریّه‌ها را دارا بوده است. نظریّه‌های « اضطراب تأثیر» و« بدخوانی خلّاق» از هارولد بلوم  منتقد معروف آمریکایی که یکی از بزرگترین منتقدان ادبی است، در زمینۀ شعر مطرح شده و بر رابطۀ دیالکتیک ( مباحثه و مناظره ) امّا ستیزه جویانۀ شاعران متأخّر با شاعران متقدّم تأکید کرده است.در این مقاله تلاش شده است نظریّۀ بلوم با استفاده از تألیفات نظریّه پرداز و با توجّه به اشعار حافظ و اوحدی مراغه‌ای مورد بررسی قرار گیرد. این پژوهش به بررسی غزلیّات حافظ بر اساس نظریّه «بدخوانی خلّاق» هارولد بلوم می‌پردازد. بلوم در این نظریّه، فرآیند تعامل شاعران متأخّر با آثار گذشتگان را به‌صورت نبردی اودیپی برای رهایی از دلهره تاثیرپذیری توصیف می‌کند، جایی که شاعر با تحریف و تغییر خلّاقانه متون پیشینیان، سعی در ساخت هویّتی مستقل و متمایز دارد. حافظ، با استفاده از ساختارهای زبانی و بلاغی نوآورانه، ترکیب‌های بی‌سابقه، و ایجاد مفاهیم و مضامین جدید، از تأثیرات اوحدی مراغه‌ای فراتر رفته و توانسته است به هویّتی منحصر به فرد در غزل فارسی دست یابد. این پژوهش نشان می‌دهد که حافظ با بهره‌گیری از عناصر بدخوانی خلّاق، مانند تحریف و بازآفرینی اسطوره‌ها، جایگزینی مجازهای تازه به‌جای مجازهای متداول، و خلق تصاویر جدید و بدیع، توانسته است سنّت‌های ادبی را به چالش کشیده و نقش خود را به عنوان یکی از برجسته‌ترین شاعران سبک عراقی تثبیت کند. در این مقاله، ضمن تحلیل دقیق فرآیندهای بدخوانی خلاّق در غزلیّات حافظ، به مقایسه تطبیقی آثار او با اوحدی مراغه‌ای پرداخته و نشان داده شده که چگونه حافظ با قدرتی بی‌بدیل توانسته است بر شاعران پیش از خود غلبه کرده و جایگاه خود را در ادبیات فارسی به عنوان صدایی نو و اثرگذار تثبیت نماید.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/106/72