Maher Publishing Institute گنجینه زبان و ادبیات فارسی 3060-7930 2 پاییز 1403 2024 12 20 Examining the Manifestation of Romanticism in the Poetry of Hamidi Shirazi and Mehrdad Avesta بررسی تجلی رمانتیسم در شعر حمیدی شیرازی و مهرداد اوستا 101 121 10.61838/jtpll.103 FA جمیله رضایی دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران مجید عزیزی استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. شاهرخ حکمت استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Journal Article 2024 08 05 <p>Romanticism is a literary school that emerged in Europe after Classicism. This style arose from a shift among writers toward the lower social classes, diverging from the aristocratic orientation characteristic of Classical literature, and it introduced a heightened focus on emotion into the literary world. Although Romanticism was primarily applied in novel writing, it is also analyzable in poetry, encompassing elements related to lyricism, individual and collective sentiment, love for both the individual and society, nostalgia, and compassion—elements that had already existed in the classical Persian poetic tradition. This study investigates and compares the components of Romanticism in the poetry of Hamidi Shirazi and Mehrdad Avesta. The findings indicate that Hamidi Shirazi employs more romantic themes in his poetry, showing a stronger inclination toward nostalgic reflections and imaginary beloveds in the Iraqi style, with limited engagement in social issues. In contrast, Mehrdad Avesta demonstrates a greater collective orientation. In his early works, Avesta employed elements of individual Romanticism, including depictions of nature, descriptions of the beloved, and expressions of sorrow and grief. However, in his later poems—especially those written after the Revolution—romantic elements become less prominent, giving way to revolutionary themes and spiritual love, thereby reinforcing his social Romanticism. Both poets’ works explore themes such as love, sorrow and grief, nostalgia, despair, and material and cultural poverty.</p> <p>رمانتیسم مکتب ادبی است که پس از کلاسیسم در اروپا رایج شد. این سبک در پی گرایش ادبا به جامعه پایین‌تر از اشراف که در سبک کلاسیک رایج بود پدید آمد و گرایش به احساسات را به دنیای ادبیات وارد ساخت. این سبک که بیشتر در رمان نویسی کاربرد داشت در شعر نیز قابل بررسی است و شامل عناصری است که مربوط به تغزل، احساس فردی و جمعی، عشق به فرد و جامعه و نوستالژی و غمخوارگی است که در گذشته نیز در اشعار پارسی گویان وجود داشت. در این پژوهش مولفه‌های رمانتیسم در اشعار حمیدی شیرازی و مهرداد اوستا بررسی و مقایسه شده و نتیجه این است که حمیدی شیرازی در شعر خود بیشتر از مضامین رمانتیک استفاده نموده و شعر وی بیشتر متمایل به افکار گذشته و معشوقه‌های خیالی سبک عراقی است و مسایل اجتماعی کمتر در شعر او نمود یافته است؛ اما مهرداد اوستا گرایش جمعی بیشتری دارد. اوستا در اشعار ابتدایی خود بیشتر مضامین رمانتیسم فردی را که شامل وصف طبیعت و توصیف معشوق و غم و اندوه است به کار برده ولی در اشعار بعدی به ویژه پس از انقلاب شعر وی جنبه‌های رمانتیک کمتری دارد و بیشتر به عناصر انقلابی و عشق معنوی پرداخته است که رمانتیسم اجتماعی او را تقویت کرده است. در اشعار هر دو شاعر به مولفه‌هایی چون: عشق غم و اندوه نوستالژی، ناامیدی، فقر مادی و فرهنگی، پرداخته شده است.</p> https://www.jtpll.com/index.php/jtpll/article/download/103/68