سیمای زن در ادبیات منظوم عرفانی فارسی (تا سده نهم قمری) - سعیدی سودابه; لاجوردی فاطمه (گنجینه زبان و ادبیات فارسی, 2024)
هدف از پژوهش حاضر بررسی سیمای زن در ادبیات منظوم عرفانی فارسی تا سده نهم قمری میباشد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای می‌باشد. بررسیها نشان داد سرتاسر زندگی زن نمادهایی از لطافت و زیبایی را به همراه دارد. در دوران دختری نمادی از پاکی، احساس و عواطف است. زمانی که ازدواج میکند سمبل مهر، عشق و محبت است و وقتی‌که مادر شد؛ تندیس گذشت، فداکاری و ایثار میشود. به ادبیات عرفانی که رجوع کنیم، زیباییها در زن گاه ظاهری و گاه باطنی است. زن نماد نور است. از دیدگاه صوفیه و عارفان، گاه زن نماد و سمبل خصایص انسانی و حتی متصف به برخی صفات خدا گونه معرفی میشود و گاه نیز منزلت و مقامی شیطانی دارد. گاهی صفات نیک را در خود جمع کرده و گاهی به صفات زشت و ناپسند متصف میگردد. زنان منظومههای عرفانی از برترین موقعیت برخوردارند. در مرتبه بعد از آثار عرفانی، زنان بوستان سعدی هستند که وجودشان تنها قیومیت و حاکمیت بلامنازع مردان به رسمیت شناخته میشود.